Beste Lale,
Ik zag dat voormalig D66-Kamerlid Sidney Smeets de eenzaamheid tijdens de kerstperiode probeerde te verdrijven door zijn giftige pijltjes op jou af te vuren.
“Slechte schrijfster die xenofobe haat slim uitbuit voor eigen gewin”, schreef hij over jou.
Als ik zie dat zo’n totaal-loser van middelbare leeftijd opeens vanuit het niets gaat inhakken op een jonge vrouw die heel belangrijke dingen heeft gedaan voor een bepaalde groep meisjes en jonge vrouwen, moet ik altijd de neiging onderdrukken om te gaan schelden.
Want ik vind, in tegenstelling tot initiaaldelers als Sander Schimmelpenninck, Sylvana Simons en deze Sidney Smeets, schelden ordinair.
Dus wat deed ik?
Ik stuurde een bericht naar psychiater Kees, een pensionado die hier een tijdje geleden in de buurt is komen wonen, met de vraag of hij zin had om een stukje te gaan wandelen. Dat haalt de scherpe kantjes er bij mij af (en zo kom ik aan mijn stappen).
“En waar gaan we het over hebben, Jan?”, stuurde psychiater Kees terug.
“Een serie-mislukkeling uit Amsterdam die vanuit het niets begint te schelden op een jonge, succesvolle schrijfster die ontsnapt is uit de islamitische cultuur.”
“Die schrijfster zal Lale Gül zijn”, reageerde psychiater Kees. “Maar wie is die serie-mislukkeling? Ik zit niet zoals jij op social media, dus ik weet niet wie dat vandaag is.”
“Ik pik je zo op, dan rijden we naar het Rijsterbos en bespreken het”, zei ik.
Het mooie van psychiater Kees is dat hij mensen heel goed kan omschrijven zónder ze ooit gesproken te hebben.
“Lale Gül had je goed”, begon ik toen we de auto tegenover Hotel Jans hadden geparkeerd. “Hoe zou jij haar omschrijven?”
Kees brandde onmiddellijk los.
(Advertentie)
“Lale Gül heeft een significante impact gehad op meisjes en jonge vrouwen die onderdrukt zijn binnen een islamitische cultuur, vooral door haar eerste boek en publieke optredens. Ze is een rolmodel geworden voor velen die zich herkennen in haar ervaringen met een strenge islamitische opvoeding. Haar boek ‘Ik ga leven’, dat ik gelezen heb, biedt een rauw en eerlijk beeld van de beperkingen en de strijd om persoonlijke vrijheid binnen een dergelijke cultuur. Haar verhaal heeft veel jonge vrouwen aangemoedigd om hun eigen pad te zoeken en hun stem te laten horen. Door openlijk kritiek te leveren op de onderdrukkende aspecten van haar opvoeding heeft ze een stem gegeven aan de vrijheid en autonomie van vrouwen. Ze spreekt zich uit tegen de normen en waarden die vrouwen beperken en biedt daarmee een alternatief perspectief aan voor vrouwen die in vergelijkbare situaties zitten. Haar werk kan gezien worden als een oproep tot emancipatie en zelfbeschikking. De controverses rondom haar werk hebben bredere maatschappelijke debatten op gang gebracht over integratie, vrijheid van meningsuiting, en de rol van religie in het dagelijkse leven. Dit heeft bijgedragen aan een groter bewustzijn over de uitdagingen waarmee jonge moslimvrouwen in Nederland geconfronteerd worden. Hoewel ze zelf veel kritiek en bedreigingen heeft ontvangen, heeft ze ook steun gekregen van een breed scala aan mensen, waaronder andere jonge vrouwen die zich door haar verhaal gesteund voelen. Dit heeft geleid tot een zekere vorm van gemeenschapsvorming onder vrouwen die een vergelijkbare strijd voeren.”
“En de korte versie?”, vroeg ik.
“Lale Gül heeft de problematiek van onderdrukking blootgelegd en bespreekbaar gemaakt, waardoor ze een lichtpunt en een bron van moed is geworden voor velen. Waarvoor ze overigens een hoge prijs heeft betaald, want haar eigen vrijheid is sindsdien beperkt.”
“Mooi gezegd, Kees.”
(Advertentie)
“Nu die, zoals jij het noemde, ‘serie-mislukking uit Amsterdam’.”
“Sidney Smeets.”
“Wie?”
“Sidney Smeets. Werkte jaren als advocaat op het kantoor van mr. Gerard Spong. Ging toen voor D66 de Tweede Ka…”
“Oh, die man die toen na twee weken moest opstappen van Sigrid Kaag omdat een aantal jongens hem beschuldigde van seksueel grensoverschrijdend gedrag. En die tegenwoordig mensen die de definitie van ‘pedoseksueel’ niet kennen voor de rechter sleept om schadevergoedingen binnen te slepen.”
“Die.”
“Oh, interessant.”
“Interessant?”
“Ja. Wat weinig mensen weten, is dat er van hem ook een boek was aangekondigd in het jaar dat Lale Gül haar eerste bestseller schreef. Het heette ‘Het porseleinen huwelijk: hoe de homo-emancipatie in Nederland vastliep’ en de uitgever was Balans.”
“Dat is dan geen bestseller geworden, want dan had ik het wel geweten. Ik had dat jaar zelf ook een bestseller.”
“Balans heeft het nooit uitgebracht.”
“Huh? Dus nu zeg jij: hij is gewoon jaloers op Lale Gül omdat zij wel succes heeft en daarom gaat hij vanuit het niets op haar zitten schelden op Twitter?”
(Advertentie)
“Nee, ik ben Bram Bakker niet, ik houd me aan mijn ambtseed. Ik geef informatie, geen oordeel. Feit is: zij is een succesvol schrijfster, hij een hosselaar. Verder kan ik niet gaan. Ik heb die man immers nooit op de sofa gehad. En hij mij ook niet op de zijne, haha.”
Weet je wat mijn conclusie was na de wandeling met psychiater Kees, Lale?
Dat Bob Dijkgraaf gelijk heeft.
Die zegt tegen mij altijd: “Niet naar beneden trappen, ouwe!”
Dat geldt voor jou in dit geval ook.
Sidney Smeets is een gewond muisje, waarmee het voor de kat prettig spelen is.
Maar gemeen is het wel.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje. Want er kwam dat jaar geen boekje ván, maar wel een boekje óver Sidney Smeets uit.
