Beste Hans,
“Zou je Gerard Cox met de normen van deze tijd beoordelen, dan zou hij waarschijnlijk gecanceld worden”, schreef je na het overlijden van de Rotterdamse zanger en acteur in het Algemeen Dagblad.
Het was een vriendelijk stukkie van je, eindigend in een oproep om een standbeeld van Gerard Cox neer te zetten in Rotterdam.
Maar ik vroeg me af waarom je nou per se toch even wilde bewijzen dat je heel goed weet wat anno 2025 de in jouw kringen heersende moraal is.
Over de doden niks dan goeds, maar wat déze allemaal zei, al was het als acteur in een ról, dat zou nu natuurlijk niet meer kunnen.
Bah.
(Advertentie)
Gerard Cox werd ooit voor het programma ‘Raymann is laat’ geïnterviewd door de Marokkaans-Nederlandse cabaretier Rashid Larouz.
“Meneer Cox, die serie van u, ‘Toen was geluk heel gewoon’, waarom spelen er geen Marokkanen daarin”, vroeg Larouz (in zijn beste Nederlands).
“Nou”, antwoordde Cox, “in die tijd waren er in Nederland nog helemaal geen Marokkanen. Vandaar dat het ook heet: ‘Toen was geluk heel gewoon’.”
Dat is toch onovertroffen, Hans?
Dan hoef je toch niet te gaan uitleggen dat Gerard Cox geen racist was, maar dat dit ‘humor’ heet?
Misschien is dat in jouw wereld nodig, maar niet in de normale-mensenwereld.
Gerard Cox zou helemaal niet gecanceld worden.
(Advertentie)
Zelfs niet als hij geen Rotterdammer, maar een Amsterdammer was geweest.
Dan zou hij hooguit zes agenten aan zijn deur hebben gekregen omdat hij op de lange tenen van de burgemeester had gestaan.
Of worden ‘bezongen’ door een punkrapduo dat tot groot enthousiasme van een vol Paradiso én de recensente van NRC opriep om hem te gaan bangen in the street.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje. Want de tijden zijn aan het veranderen, goddank.
PS2. De (GRATIS) ‘Bassie en Jan Synagoge’-podcast (afl. 157) ging over ander rapalje dan het DPG-deugvolk.
