Beste Jan,
Je brief van vandaag heb ik gelezen. En hoewel ik de ironie en satire heus begrijp – ik volg je al langer – wil ik toch even iets van me afschrijven. Niet als minister van Defensie, maar gewoon als mens. Als Ruben.
Ik zal je eerlijk zeggen: sommige dingen raken. Niet per se omdat ze hard zijn, maar omdat ze blijven komen. Zoals dat geintje over mijn baardgroei dat je al een paar keer maakte. Ja, ik weet dat je dat grappig bedoelt. Maar na de vierde keer voelde het niet meer als een grap. Dan wordt het iets anders. Dan wordt het persoonlijk.
En ik weet het, Jan, ik hoef je column niet te lezen. Maar ik wíl weten wat er gezegd wordt. Wat er gevoeld wordt. Ik neem mijn werk serieus. En ja, misschien ook mezelf. Guilty as charged.
Je beeld van mij als de jongen die op school de juf hielp met de stoelen? Mwah. Dat klopt niet helemaal. Ik was juist die leerling die iets zei als iemand zat te spieken. Niet omdat ik streberig was, maar omdat ik dacht: als mijn klasgenootjes nu niet leren hoe het moet, leren ze het nooit. Ik zag het als iets goeds. Dat je verantwoordelijkheid draagt, ook al is het niet populair. Dat je dingen durft te zeggen die een ander liever inslikt.
(Advertentie)
Jij noemt zoiets misschien klikken. Ik noem het: zorgen dat iemand later geen leven van gemiste kansen tegemoet gaat. Niet uit kwaadaardigheid, maar omdat ik dacht: ander eindig je straks met een parttimebaan in een distributiecentrum waar je loonstrook net zo doorzichtig is als je diploma. Dat heet normen en waarden. Dat heet verantwoordelijkheid nemen. En ja, ik weet dat het minder sexy is dan ‘knallen’ of ‘keihard aanpakken’. Maar iemand moet het doen.
Je verwijt me dat ik kleurloos ben. Grijs. Een beleidsnevel. Ik zou zeggen: prima. Je hebt in deze tijd toch liever een degelijke minister met een stabiel kompas dan een toeterende clown met een wifi-verbinding. Je noemt mij een systeemplafond met hartslag. Ik heb inderdaad altijd een stabiele hartslag. Dat moet als je het land begeleid door uitdagende tijden. Met beleid. Zonder vuurwerk. En zonder dat het ministerie na drie weken in vlammen opgaat.
Ik geloof in degelijkheid. In beheersing. In rust. En ja, ik weet het: dat scoort minder in deze tijd.
Voor dom gekakel moet je elders zijn.
Met vriendelijke groet,
Ruben Brekelmans
Disclaimer: Dit ‘Antwoord van Ruben’ is geschreven door ChatGPT.
