Beste Volkert,
Daar was je weer!
In een filmpje op Dumpert zagen we een rasechte Rotterdammer jou uitschelden in de trein.
“Ik weet wie jij bent, Volkert.”
“Ik zal je nooit vergeten.”
“Gaat je d’r nog in Rotterdam uit ook, 24 jaar na Fortuyn…”
“Vuile gore klootzak ben je.”
“En je bent een fucking moordenaar ook.”
“Kankerhond.”
(Advertentie)
Vooral dat laatste zou niet mijn woordkeuze zijn, maar de man hield het verder beschaafd. Hij bleef op redelijke afstand van je toen hij langs je liep in de coupé en maakte geen bewegingen jouw kant op die intimiderend of bedreigend op je zouden kunnen overkomen.
Het was een ontmoeting die verklaart waarom jij na je ultrakorte straf na de moord op Pim Fortuyn in dit land gewoon veilig over straat kunt.
Zelfs in de stad van Pim Fortuyn.
Het werd nog meer ‘typisch Nederlands’ doordat die man die jou uitschold uit de rest van de coupé geen enkele bijval kreeg.
Sterker: kritiek.
“Dit is een stiltecoupé, hoor!”
Onverstoord pakte je je tas in en je kon veilig je weg vervolgen.
(Advertentie)
Die belachelijk lage straf van jou en dat constant onder beperkingen uit mogen komen (de laatste keer omdat je zogenaamd ging emigreren), zitten mij nog altijd niet lekker.
Ik heb daardoor altijd het gevoel gehouden dat je niet die sneue eenling was die, zoals het Openbaar Ministerie dat formuleerde, “in Pim Fortuyn een groeiend gevaar voor de samenleving zag, met name voor kwetsbare groepen zoals asielzoekers, moslims en mensen met een WAO-uitkering”.
De handelingen van politici, zoals die Wageningse GroenLinks-wethouder, direct nadat je Fortuyn afslachtte wijzen namelijk echt op iets anders.
Gisteren werd in Rusland (even te simpel gezegd) ‘de Pim Fortuyn van zijn tijd’ vermoord, oppositieleider Aleksej Navalny.
Blinde Poetin-apologeten uit het Blommestijn-hoekje zullen misschien nog beweren dat dat eerst nog maar eens bewezen moet worden, maar wie zich een beetje verdiept in het Poetin-regime heeft daarover geen enkele twijfel.
De woede in de westerse wereld over de dood van Navalny is dus zeer terecht.
En toch hè…
Toch moet ‘de westerse wereld’ misschien niet zo’n grote broek aantrekken.
(Advertentie)
Wij hadden hier dus de moord op Pim Fortuyn.
België had de moord op communistenleider Julien Lahaut.
Over die moord concludeerden onderzoekers van CegeSoma, het Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en Hedendaagse Maatschappij, in 2015: “Het onderzoek was gedoemd om te mislukken. De daders genoten steun in de politiek, bij de staatsveiligheid en de politie en bij de haute finance.”
En de Amerikanen hebben Jeffrey Epstein.
Dat was de Amerikaanse investeerder die wereldwijd hot shots tot in de allerhoogste kringen had kunnen ‘ophangen’ als hij was gaan praten en die op 10 augustus 2019 dood werd aangetroffen in zijn cel.
Hij stond onder suicide watch, werd elk halfuur gecontroleerd, maar zou tóch zelfmoord hebben gepleegd.
Epstein had een gebroken tongbeen. Dat komt in zes procent van de zelfmoordgevallen door verhanging voor en veel vaker bij moord door verwurging.
De bewakingsbeelden van de twee camera’s die op zijn cel waren gericht, waren ‘per ongeluk’ gewist…
(Advertentie)
Begrijp me goed: ik woon nog altijd duizend keer liever in Nederland, België of de Verenigde Staten dan in Rusland.
Want hier loopt je leven als omstreden politicus of ‘bezitter’ van explosief materiaal over de boven ons gestelden altijd minder gevaar dan daar.
Sterker: hier kan je als moordenaar van Pim Fortuyn na het uitzitten van een fopstraf gewoon veilig in je eentje de trein in en door Rotterdam wandelen.
Maar die morele superioriteit die gisteren na het overlijden van Navalny over ons werd uitgekotst door met name politici irriteerde mij zeer.
Ik ben trouwens wel nieuwsgierig wat je in Rotterdam deed.
Was je voor oriënterend onderzoek op de Korte Hoogstraat?
Groet,
JanD
PS. Cadeautje! Geeft volgens mij wel weer hoe jij terugkijkt op alles.
PS2. In de ‘Bellen met Bassie’-podcast mocht ik na 68 dagen éindelijk zeggen wat ik vind van de modus operandi van de beste vriend van Peter R. de Vries.
