Beste Sander,

En ja, hoor.

Daar was-ie weer!

Advocaat Peter Schouten, gespecialiseerd in het voor de bus gooien van zijn cliënten, zou volgens roddelblad Story een privé-detective hebben ingehuurd om eens goed te graven in het verleden van Maxime Meiland.

En wie had er weer last van een aanval van interessantitis?

Sander van Betten.

Want wat meldde je aan Story?

“Ik ken Peter Schouten en de familie Meiland goed. Ik weet daar meer over dus ik kan daar niets over zeggen. Ik wil daar ook niemand mee schaden. Je begrijpt dat ik aan de kant van Peter Schouten sta, maar ik kan er vanuit mijn zwijgplicht en vergunning niets over vertellen.”

“Ik kan er niets over zeggen, maar ik sta aan de kant van Peter Schouten.”

LOL.

(Advertentie)

Nou , ik kan er wel wat over zeggen, want ik sta aan de kant van Maxime Meiland.

Jij en ik kennen elkaar.

Ooit brachten we samen (met familie en echte vrienden van de Meilandjes) een weekend door op Château Marillaux.

Hilarisch weekend!

Jij had jezelf de eerste avond met de aanbeveling “Ik heb bij het sterrenrestaurant van Jonnie Boer gewerkt” opgeworpen als chef van keukenbrigade.

Maar volgens de rest van de keukenbrigade dacht je dat je Jonnie Boer zelf was en gedroeg je je niet bepaald als een meewerkend voorman. Eerder als een kampcommandant. Je was zodanig irritant, dat mijn eigen mevrouw Dijkgraaf, doorgaans de beminnelijkheid zelve, op een gegeven moment de dinerzaal in kwam lopen en uitriep: “Ik lust dat ventje rauw!”

Gezien het verschil in kracht tussen haar en jou heb ik haar gelukkig van een fysieke confrontatie kunnen weerhouden.

De zin: “Je weet toch wat Bob altijd zegt, Thea? Niet naar beneden trappen!” werkte fantastisch.

(Advertentie)

Wat mij die avond ook opviel, was je kleding.

En dan vooral: je koninklijke onderscheiding.

Je hebt een etentje met de Meilandjes en aanhang, dus dat wordt zuipen, zingen en in de kroonluchters hangen, en dan draag je je koninklijke onderscheiding!

Gekregen omdat je 25 jaar raadslid voor de VVD in Zwolle bent geweest.

Nounou.

Poehpoeh.

Daarmee zou je de strijd om de rol van pater familias wel even winnen van Martien.

Want je was daar niet voor niets, je was er als de ‘vriend’ van Erica Renkema.

Kom ik op terug.

Misschien is het een afwijking van mij dat ik iets heb tegen mensen met uniformen- of onderscheidingen-exhibitionisme. Maar ik meen er, tenzij het oorlogsonderscheidingen zijn, de engnekken aan te herkennen.

Jij leverde later daarvan nog zo’n bewijs.

Dat ging om namedropping.

(Advertentie)

Peter R. de Vries was vermoord en toen postte je op al je 24 sociale media-accounts een how can I make this about me-bericht.

Dit bericht: “Dag Peter! 🌹 Sinds 2003 kende ik Peter en werkte verschillende keren mee aan zijn programma. Nadat het programma stopte bleven we zo nu en dan contact houden. Ik zal zijn optimisme en positiviteit missen. Hij was zeer betrokken!💐

Vergezeld van deze foto, een reactie van De Vries op een berichtje dat je hem blijkbaar had gestuurd nadat je je entree had gemaakt in de roddelbladen als ‘de vriend van Erica Meiland’.

Even ‘bewijzen’ dat de grote Peter R. de Vries je inderdaad kende.

Ik weet niet hoe dat bij jou in Zwolle zit, maar hier aan de Straatweg heten mensen die bij de dood van een bekende Nederlander even willen showen dat ze een berichtje van ‘m hebben ontvangen ‘sneuneuzen’.

Maar goed, het werd dus niks tussen Erica en jou.

Al toen je een dag voor vertrek naar Frankrijk in Noordwijk arriveerde schrok ze van de fysieke toestand van het mannetje dat onder die dik gevoerde jas bleek te zitten.

Ze vond het alleen zielig om je meteen terug naar huis te sturen, dus mocht je toch mee naar het château.

Best pijnlijk voor Erica, want alle aanwezigen dragen haar een warm hart toe en wensen haar het beste toe, maar slechts weinigen durfden haar midden in haar gezicht, met nog twee dagen voor de boeg, de waarheid te vertellen over de kat in een zak die met haar in de Mini Clubman naar Frankrijk was komen rijden.

Enfin, Erica maakte op dag twee een eind aan jullie ‘relatie’ voor het een relatie werd en afgesproken werd dat jij gezellig zou blijven.

Het had vervolgens allemaal netjes kunnen aflopen, als Erica niet in haar biografie had ‘onthuld’ dat jullie samen vooral gezellig geapp’t en gewandeld hadden, maar dat het nooit een seksuele relatie was.

Want toen jij dat las, ontplofte je.

(Advertentie)

En vervolgens heb je máándenlang elke gelegenheid die de roddelbladen je boden aangegrepen om te dreigen dat je ‘bewijs’ zou gaan leveren voor het feit dat jullie wél seks zouden hebben gehad.

Nou interesseert het werkelijk níemand wat of jij de kleine Sander nou wel of niet in stelling had mogen brengen, maar jij maakte er een heel nummer van.

Was het vanwege je gekrenkte ego?

Of ben je zo mediageil – net als advocaat Peter Schouten – dat je door je wandelingen met Erica weer ontdekte hoe lekker het is om in de aandacht te staan?

Én zag je – net als advocaat Peter Schouten – kans om je winkeltje (in jouw geval een eenmans-detectivebureau dat vooral een mooie toekomst achter zich had) door de publiciteit aan wat nieuwe klandizie te helpen?

Het maakt niet uit wat het was.

Maar het was wel pathetisch.

Ik vond het althans zelf uiterst pijnlijk hoe je maar naar die bladen blééf bellen om een vrouw zwart te maken die jou ervan ‘beschuldigde’ dat je geen seks met haar had gehad. Meestal bellen mannen naar dat soort media als vrouwen juist beweren dat er wél iets is gebeurd.

(Advertentie)

Maar goed, uiteindelijk droogde het lijntje richting roddelbladen op.

Die redacties snapten ook wel dat jij jezelf alleen maar voor lul zette als ze je bléven opvoeren als naar publiciteit hunkerende blauwtjesloper.

En die wisten dat er altijd wel weer wat nieuw Meiland-nieuws zou komen waarmee ze hun verkoopcijfers konden opkrikken.

Zoals… jouw ‘goede vriend’ Peter Schouten die zijn cliënt ‘meneer X’ naar aanleiding van Maximes biografie voor de bus heeft gegooid door hem en zijn vrienden te laten interviewen én fotograferen door de roddelbladen.

Onherkenbaar laten fotograferen, was de bedoeling.

Maar één van de bladen (Privé) plaatste gisteren een foto van een man die de Haagse rechtbank uitliep aan de arm van een oudere vrouw met de chocoladeletterkop: “Dit is ‘m!”

Zelf kan ik als ‘mede-verdachte’ in het kort geding dat achter gesloten deuren plaatshad ontkennen noch bevestigen dat ze ‘de goede’ te pakken hebben, maar Privé-hoofdredacteur Evert Santegoeds beweerde in zijn Telegraaf-podcast glashard: “Wij hebben ‘m natuurlijk gefotografeerd, dus wij weten wie het was.”

Dat maakt advocaat Peter Schouten allemaal niets uit.

Want die vindt al die media-aandacht voor Peter Schouten véél belangrijker dan het belang van zijn cliënt.

Daarom, beste Sander, wekt het ook geen énkele verbazing dat jij gisteren in Story meldde dat je “aan de kant van Peter Schouten staat”.

Soort zoekt soort.

(Advertentie)

En misschien zit je mislukte ‘relatie’ met Erica nog zo diep bij je dat jíj de privé-detective bent die Schouten voor een vriendenprijsje heeft ingehuurd om in Maxime Meilands verleden te gaan wroeten.

Dat lijkt mij dan wel weer interessant.

Zeker omdat je het zelf altijd over je ‘vergunning’ hebt. Die is je net zoveel waard als je koninklijke onderscheiding.

Ik heb me gisteren een beetje verdiept in de regels voor privé-detectives.

Als ik het goed begrijp is één verdenking van een strafbaar feit al voldoende om die vergunning kwijt te raken.

Dus let vooral héél goed op als je lopend politie-onderzoek hindert of als je ergens in Noordwijk in de bosjes ligt met je grote speurneus.

Je zou die vergunning maar kwijtraken, zeg!

Dan heb je alleen je koninklijke onderscheiding voor 25 jaar plucheplakken nog.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Die van jou zal zo langzamerhand wel versleten zijn.