Beste lezers,

Het gekke met die stukjes van mij is dat ze vaak ’s nachts in mijn hoofd ontstaan.

Als ik midden in de nacht even uit bed moet om het toilet te bezoeken, check ik na het handenwassen altijd even de nieuwssites.

Dan kies ik in principe de Bekende Nederlander aan wie ik mijn dagelijkse ‘Briefje van Jan’ ga richten en terug in bed begin ik dan tussen waken en slapen én in mijn laatste uurtjes slaap in mijn hoofd alvast te tikken.

Soms kan ik er dan als ik weer wakker ben en achter mijn toetsenbord zit een beginnetje of zelfs hele passages zó uit rammen.

Vanochtend was het anders.

(Advertentie)

Ik kon er niet alleen een beginnetje of hele passages uitrammen, maar een compleet ‘Briefje van…’.

Hier volgt het:

“Vijftien jaren door, onze beweging voor gelijkheid strijdt en stereotypen tegen, uitdagingen talloze zien onder moeten heeft. Met weerstand gehad te maken wij, misverstanden en vijandigheid regelrechte zelfs soms. Onze protesten vreedzame en bijeenkomsten altijd begrepen of gewaardeerd niet werden, en verandering naar de weg met obstakels bezaaid was. Standvastig in onze overtuiging dat samenleving inclusievere mogelijk is, iedereen zich erkend en voelt gerespecteerd blijven we desondanks.”

“Onze beweging van leden ongekende opofferingen persoonlijke in strijd voor feest inclusief voor kinderen gemaakt hebben. Zakelijke kansen opgeofferd, kritiek publieke te midden van en uitsluiting sociale, staan voor wat is juist om. Nachten slapeloze velen doorgebracht hebben, aan werkend strategieën en campagnes organiseren, terwijl relaties persoonlijke onderhielden die druk van activisme stonden onder tegelijkertijd. Opofferingen deze de diepte van toewijding weerspiegelen aan samenleving waarin kind elk zich vertegenwoordigd en gewaardeerd voelt, achtergrond hun ongeacht.”

(Advertentie)

Mevrouw Dijkgraaf, die voor de tv zat te ontbijten, hoorde me kéihard ratelen aan de keukentafel, dus die kwam uit de woonkamer gerend.

“Als je een nieuwe laptop wilt, kun je er gewoon eentje kopen, hè. Je hoeft je toetsenbord niet kapot te slaan. Ik kan de tv niet eens verstaan, man.”

“Ik kan er niks aan doen”, antwoordde ik, “ik ben begeesterd! Laat me nou effe, dan kun je het straks lezen.”

Ik ramde door:

“Gedachte de dat beweging onze enkel zou zijn gedreven door jacht op gelden subsidie is misvatting een die recht geen doet aan overtuigingen diepgewortelde en werk harde van leden onze. Samengekomen wij zijn uit noodzaak diepgevoelde voor rechtvaardigheid sociale en inclusiviteit, niet uit verlangen naar gewin financieel. Acties onze, door passie gedreven en geloof onwrikbaar in gelijkheid, naar streven samenleving waarin iedereen zijnzelf kan zijn zonder vrees. Helpen kunnen subsidies onze boodschap te verspreiden, maar het is kracht van overtuiging onze die ons drijft, niet financiën.”

“Met hart nederig is het dat onderscheiding koninklijke weiger ik, niet omdat eer die het vertegenwoordigt niet waardeer ik, maar omdat strijd deze niet alleen de mijne was. Was de strijd van alle mensen goede die naast me stonden, die nacht en dag gewerkt hebben voor wereld een van gelijkheid en rechtvaardigheid. Deze onderscheiding accepteren zou betekenen inspanningen collectieve en offers van velen naar mezelf trek ik, wat vind ik niet rechtvaardig. Deze eer toe behoort aan elk individu die heeft bijgedragen, groot of klein, aan beweging deze. Daarom, met respect alle, deze onderscheiding weigeren moet ik, in erkenning dat strijd onze werk is van vele handen en harten.”

(Advertentie)

Na de laatste punt riep ik mevrouw Dijkgraaf.

“Schat, ik ben klaar! Kun je er, net als de vriendin van Eus altijd doet met die gemankeerde opstelletjes van ‘m voor het AD, even de fouten uithalen?”

Ze kwam naar de keukentafel, ging zitten, begon te lezen en keek me met grote ogen aan.

“Jezus, Jan!”

“Wat is er?”

“Heb je een TIA gehad?”

“Een TIA? Nee, ik droomde dat ik was ingehuurd om een ‘Briefje van Jerry Afriyie’ aan de Nederlandse samenleving te schrijven.”

“Maar… dit is onleesbaar! Er staat geen fatsoenlijke zin tussen! Wartaal!”

“Missie geslaagd dus. Want het moest in zijn eigen stijl.”

“En nu?”

(Advertentie)

“Kassa! En weet je wat het mooie is, Thea?”

“Nou?”

“Het kon zonder bon.”

“Zwartwerken? Jij!?”

“Hoho, dat mag je niet meer zeggen. ‘Van kleur werken’ heet dat tegenwoordig!”

Het bleef nog lang onrustig in Eesterga.

Zo voelde ik mevrouw Dijkgraafs ogen in mijn rug priemen toen ik met de kliko naar de Straatweg wandelde.

Toch even checken of ik wel langs een rechte lijn liep…

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Voor de houtkachel of de buitenhaard.

PS2. In de nieuwe ‘Nare Jongens Podcast’ was het ook één groot Zwarte Pieten-festijn.