Mevrouw Faber,
Dezelfde partijen die het prima vonden dat het kabinet tijdens de coronaperiode de Tweede en Eerste Kamer passeerden om (de meest bizarre) maatregelen te nemen (D66, CDA, GroenLinks/PvdA), staan nu op hun achterste benen.
Want u wilt snel een deel van de Vreemdelingenwet buiten werking stellen, zodat u bijvoorbeeld gezinshereniging van meerderjarige kinderen kunt beperken en het indienen van schier oneindige hoeveelheden asielverzoeken kunt stoppen.
De Vreemdelingenwet geeft het kabinet die mogelijkheid gewoon.
Bij “uitzonderlijke omstandigheden” mag het kabinet via een algemene maatregel van bestuur (AMvB) de Tweede en Eerste Kamer tijdelijk buitenspel zetten.
(Advertentie)
Oud-CDA-minister Hugo de Jonge wordt nog weleens schaterlachend wakker als hij heeft gedroomd van ‘die goeie ouwe tijd’, toen hij het volk zonder instemming vooraf van het parlement knechtte met toegangsverboden zonder QR-code, de avondklok en meer van die onzaligheden.
Er moet, om zulke maatregelen te nemen, wel sprake zijn van een crisissituatie.
Het kabinet heeft daarbij ingezet met het woord ‘asielcrisis’.
De asielindustrie (die levensgevaarlijke kongsi van mensen met ‘het hart op de goede plaats’ en mensen en bedrijven met ‘het hart in hun eigen portemonnee’) verweert zich tegen het gebruik van dat woord.
Volgens de NIMBY’s van de asielindustrie is er geen sprake van een ‘asielcrisis’, maar van een ‘opvangcrisis’.
Dat is slim van die lui.
(Advertentie)
Want bedden en wasmachines kun je kopen.
Misschien is het tijd dat u de ‘asielcrisis’ ook anders gaan noemen.
Zelf dacht ik aan: ‘verzorgingsstaatcrisis’.
Want dat is waar het écht om gaat.
Als de instroom van asielzoekers niet héél snel drastisch wordt beperkt (en de uitstroom niet even drastisch wordt vergroot) is de door onze voorouders opgebouwde verzorgingsstaat kapot.
Voor altijd.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje! De ‘Kati Piri’-uitvoering hadden ze nog niet.
