Meneer Timmermans,

Gisteren nam u op Twitter op Timmermansiaanse wijze afscheid van oud-CDA-premier Dries van Agt.

Rust zacht, goede Dries. De laatste jaren waren niet makkelijk, maar jouw dierbaren hebben zoveel om met liefde en dankbaarheid aan terug te denken. Dank voor je vriendschap, die zal ik altijd blijven koesteren.”

Dries van Agt was niet alleen een goede vriend van u, hij stemde sinds 2017 ook op GroenLinks.

Op uw partij dus.

Ik heb te veel tégen oorlogsmisdadigers (De Drie van Breda) en mét het zelfbeschikkingsrecht van de vrouw (abortus) om ter nagedachtenis van Dries van Agt mee te lopen in de stoet der ‘vrinden’.

Lang geleden, geef ik toe.

Maar ook deze eeuw heeft Van Agt zich niet alleen van zijn beste kant laten zien (vind ik dan hè, bij GroenLinks/PvdA denken ze daar anders over).

Om dit te illustreren neem ik u mee naar eind 2005.

(Advertentie)

De Telegraaf publiceerde op 12 november van dat jaar een artikel van Joost de Haas met als kop: ‘Op kruistocht met de duivel’ en als onderkop ‘Oud-premier Dries van Agt in strijd tegen Israël gesteund door omstreden antisemiet’.

De intro van het artikel luidde: “Dries van Agt wil nu ook, net als Gretta Duisenberg, internationaal het toneel op als activist voor de Palestijnen. De oud-premier zint op een nieuwe campagne tegen Israël en wordt daarbij terzijde gestaan door een comité van adviseurs. Een van de betrokkenen blijkt een wel heel opmerkelijke levensloop te hebben. Van de dagboeken van Himmler tot de Protocollen van Zion: wie is Israel Shamir?’.

In het artikel komt een aantal opmerkelijke passages voor.

Zoals deze: “David Duke, Amerika’s bekendste racist en voormalig leider van de Ku-Klux-Klan, werd afgelopen zomer als held onthaald op een rechts-extremistisch congres in Oekraïne. Het thema: ‘Zionisme is de grootste bedreiging voor de moderne beschaving’. Naast Duke stond een glunderende Israel Shamir, naar eigen zeggen een tot het christendom bekeerde jood. Shamir figureert regelmatig op de aan Duke gelieerde neonazi-website Stormfront.”

En dan: “Opvallend genoeg duikt deze kennis van David Duke ook op in het gezelschap waarmee Dries van Agt zich heeft laten omringen in zijn strijd tegen Israël. Sinds 2003 is Shamir lid van het internationale adviescomité van de Stichting International Forum for Justice and Peace. Een jaar later trad Van Agt toe als voorzitter van het comité. Onder de vlag van deze Nederlandse stichting leidde de voormalige CDA-prominent in augustus een ‘fact finding missie’ in Israël.”

(Advertentie)

Het slot van het artikel luidde: “Ondanks zijn omstreden antecedenten werd Shamir in 2003 als adviseur binnengehaald bij de Stichting International Forum for Justice and Peace. Oprichter en bestuursvoorzitter Ben Smoes zegt: ‘Ik heb Shamir erbij gehaald omdat hij het zo voor de Palestijnen opneemt. Hij doet dat wel scherp, ja. Ik kende hem van publicaties op internet.’ Volgens Smoes, ex-zakenman in Hoevelaken, komt het comité van adviseurs onder leiding van Van Agt niet bijeen. ,,Wel stuur ik ze samen met Van Agt aan, we verspreiden voorstellen via e-mail.”

Toen De Telegraaf uw goede vriend Van Agt confronteerde met het adviseurschap van Israel Shamir en diens achtergrond, antwoordde hij: “De CDA-coryfee zegt de man helemaal niet te kennen: ,’Ik weet van toeten noch blazen. Staat hij als adviseur vermeld? Geen idee. Ik heb nog nooit van deze man gehoord. Dat is niet vreemd. Ik heb me daar niet in verdiept. Wel ga ik nu uitzoeken hoe dat zit met die meneer Shamir. Maar nogmaals, ik ben me van geen kwaad bewust. Mij persoonlijk valt niets te verwijten.”

De korte versie: Dries van Agt was voorzitter van een adviescommissie waarin ook ene Israel Shamir zat. En deze Israel Shamir onderhield goede banden met ex-Klu Klux Klan-leider David Duke. Samen met deze Amerikaanse racist bezocht Israel Shamir een rechts-extremistisch congres met als thema ‘Zionisme is de grootste bedreiging voor de moderne beschaving’. Funfact: in Oekraïne, een land waar het antisemitisme blijkbaar nog welig tierde in 2005.

Wist u dat?

(Advertentie)

Het kan natuurlijk zijn dat uw goede vriend Dries van Agt (die toch echt meermaals beëdigd was als premier van Nederland) naïef was door zich niet te verdiepen in de vraag met wie hij zich inliet toen hij voorzitter van die adviescommissie werd.

Dan had hij na die Telegraaf-publicatie zijn voorzitterschap ingeleverd en een mea culpa naar buiten gebracht.

Maar dat deed uw goede vriend niet.

Nee, uw goede vriend Dries van Agt stapte naar de Raad voor de Journalistiek om een klacht tegen De Telegraaf in te dienen.

Daarnáást (want zo ging dat blijkbaar in zijn kringen) stuurde hij Telegraaf-adjunct en politiek commentator Kees Lunshof persoonlijk een brief waarin hij een ‘amende honorable’ eiste.

Dat is een oude Franse term.

Een ‘amende honorable’ was een straf waarbij de dader eerherstel moest verschaffen aan het slachtoffer. De dader moest daarbij in het openbaar schuld bekennen, om vergiffenis bidden en spijt betuigen in woorden, houding en kleding.

Dan heb je wel lef, als je zélf in je anti-Israëlitische adviescommissie samenwerkt met een trouw bezoeker van antisemitische en rechts-extremistische bijeenkomsten, die ook nog een meer dan goede vriend is van de oud-leider van de Ku-Klux-Klan.

Hoe het afliep?

(Advertentie)

Nou, goed.

Kees Lunshof liet zich niet intimideren door een persoonlijke brief op hoge poten van de oud-premier.

Hij deed wat Van Agt ongetwijfeld het meest pijn deed.

Hij antwoordde gewoon niet…

En de Raad voor de Journalistiek?

Die verklaarde de klachten van uw goede vriend Dries van Agt over diens banden met antisemieten van het ergste soort: ongegrond.

Niet De Telegraaf had onzorgvuldig gehandeld, maar Van Agt.

En De Telegraaf was ook geenszins verplicht om een ingezonden brief van Van Agt op te nemen.

Ik wilde dat toch nog even toevoegen aan alle loftuitingen van gisteren.

Maar laat ik positief, en zonder ironie, eindigen.

Dries van Agt heeft als laatste góede daad wel iets heel bijzonders op de kaart gezet.

Ouderen die het leven moe zijn, kunnen tegenwoordig dus voorkomen dat ze na het overlijden van hun partner eenzaam op de dood moeten wachten in een verzorgingstehuis.

Die mógen dus besluiten om tegelijkertijd met hun partner, hand in hand, euthanasie te plegen.

Dat wist ik oprecht niet.

En nu dus wel.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Een beetje feitenkennis kan nooit kwaad in uw positie.