Beste Caroline,
Ik hoorde Mona Keijzer gisteren bij Nieuwsuur.
“Dat is ook zo’n vraag…”
“Ik ben voorlopig bezig als minister…”
“Ik heb één ding in mijn leven geleerd: je moet nooit ‘nee’ zeggen…”
En dat dan uitgesproken met dat trage, licht zalvende schooljufstemmetje van haar.
Het sust je een beetje in slaap die stem, maar wie deze zéér ervaren rot een beetje kent, weet dat op zo’n moment alle alarmbellen moeten afgaan.
Jíj hebt het bestuur van BBB al laten weten dat je later dit jaar weer lijsttrekker bij de Tweede Kamerverkiezingen wilt worden, maar Mona weet nog niet of zij beschikbaar is.
Die moet “eerst bekomen van de schrik” om wat er dinsdag is gebeurd.
(Advertentie)
Jaja.
Tuurlijk, joh.
Weet je wat wij hier in Eesterga dan zeggen, Caroline?
Dikke lul, drie bier.
Mona Keijzer legt haar kandidatuur via de media in de week (zonder jou of het bestuur van BBB iets te laten weten!), wacht de reactie van de BBB-leden af en als die haar ook maar enig zicht geven op een kans op succes, dan stelt ze zich kandidaat.
“Omdat het goed is om iets te kiezen te hebben”, of zoiets.
(Advertentie)
Eén geluk voor jou: alle andere (twee) keren dat ze landelijk ergens lijsttrekker wilde worden, verloor ze dik.
Tegelijkertijd hoop ik wél dat je voor elkaar krijgt dat Mona vandaag de nieuwe minister van Asiel en Migratie wordt.
Want anders zet de VVD er David van Weel neer en David van Weel kan níets.
Nou ja, op één ding na dan: iftars laten organiseren door de politie…
Groet,
JanD
PS. Cadeautje! Dan zie je de Mona’s voortaan aankomen.
