Meneer Schoof,

Ik moet eerlijk zeggen: ik begin er in te geloven.

Het was natuurlijk lullig voor het publiek dat een kaartje had bemachtigd voor de uitzending van ‘Humberto à Paris’ van gisteravond.

Dat dacht te gaan genieten van die zo gezellige Humberto Tan en heel veel gebabbel met succesvolle Nederlandse deelnemers aan de Olympische Spelen, en nu kregen ze ú.

En niet drie minuten, maar de hele uitzending.

Het Torentje kwam voorbij.

Het gedoe rond de stichting en het zonnekoningingedrag van prinses Laurentien.

Mikael, het jochie dat slachtoffer wordt van de perverse asielindustrie in Nederland.

PVV’ers uiteraard.

(Advertentie)

Oude tweets en uitspraken van PVV’ers uiteraard.

De NAVO-top.

En toen ik Humberto Tan op het eind over “de financiële paragraaf” hoorde praten, haakte zelfs ik bijna af.

Ik bedoel: ook politieke junks als ik zijn op de laatste zaterdagavond van de Olympische Spelen niet echt in de stemming om Humberto Tan (vergeefse) pogingen te zien doen om een Teletekst 101’tje te scoren nu hij de eerste talkshowhost is die de nieuwe minister-president te gast heeft (de anderen hebben nog vakantie zomerreces).

Ik had liever gouden hockeycoach Paul van Ass uitgebreid aan het woord gehoord over hoe hij speelsters die kapot gingen in het verstikkende klimaat onder de vorige bondscoach Alyson Annan weer tot bloei heeft weten te brengen.

Maar omdat ik niet alleen verslaafd ben aan sport, maar ook aan politiek, ben ik toch niet weggezapt.

En dan zeg ik: u groeit snel in uw rol.

(Advertentie)

Als je wegkijkt van tv en alleen naar u luistert, dan hoor je een minister-president die zichzelf nóóit in gevaar gaat brengen door zijn mediaoptredens. Het komt er allemaal nog niet zo soepel uit als bij uw voorganger Mark Rutte (het is meer Jan-Peter Balkenende), maar het is solide.

De clichés, de nietszeggende uitspraken, de verantwoordelijkheidsverschuivingen, u hebt ze allemaal paraat.

Ik heb al een favoriet: “Hij gaat over zijn woorden, ik ga over mijn woorden.” Daarmee smoor je iedere discussie in de kiem.

Maar ik zei niet voor niets: “Als je wegkijkt van tv en alleen naar u luistert”…

Het ding met tv-programma’s is namelijk dat je wel kijkt.

En het beeld loopt bij u niet synchroon met het geluid. Het ziet er allemaal nog te zenuwachtig uit. Te veel een kind in de snoepwinkel, als u begrijpt wat ik bedoel.

Toch denk ik dat dat met de tijd ook wel goed komt.

(Advertentie)

Al moet u één ding wat mij betreft echt snel afleren, omdat het op mijn irritatieklier werkt.

In mijn jeugd hadden veel auto’s op de hoedenplank naast een wc-rol onder een gebreid hoedje ook een hondje staan met een hoofd dat tijdens het rijden de hele tijd op en neer wiebelde.

Als een interviewer u een vraag stelt, bent ú dat hondje.

Daar moeten uw mannetjesmakers nog iets op verzinnen.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje! Dat kon natuurlijk niet missen 😉