Beste anoniempjes,
Zal ik jullie eens uitleggen hoe ik vind dat je mensen moet zien die op social media niet onder hun eigen naam durven te acteren?
Er belt iemand aan bij je huis. Je kent die persoon niet. Maar die wil wel een verhaal aan je kwijt. Normale mensen stellen zich dan eerst even netjes an je voor. Deze persoon niet. Het ligt aan jouw beleefdheid of nieuwsgierigheid of je desondanks naar het verhaal gaat luisteren. Wat nu als het verhaal van die persoon je niet aanstaat? Je meldt dat je geen interesse hebt en maakt een einde aan het gesprek.
Wat nu als die persoon verder gaat dan wat geleuter en onvriendelijk tegen je gaat doen? Antwoorden van je eist? Tegen je gaat lopen zeuren? Misschien zelfs gaat schelden? Nou, dan meld je niet eens dat je geen interesse hebt, maar smijt je de deur dicht.
Terug naar het begin. Er belt iemand aan bij je huis. Je kent die persoon niet. Maar die persoon stelt zich netjes voor en vraagt of-ie zijn verhaal even aan je kwijt kan. Wordt een heel ander verhaal, nietwaar? (Tenzij het een Jehova’s Getuige is)
Derde situatie. Er belt iemand aan bij je huis. Je kent die persoon en hij vraagt of-ie zijn verhaal even aan je kwijt kan. Is nóg weer anders, hè?
(Advertentie)
Nou, zo zie ik anoniempjes. Als er drie mensen aan de deur komen, heb ik tijd voor de bekende, heb ik misschien tijd voor de persoon die zich netjes voorstelt en kan het anoniempje in principe mijn rug op (dan wel mijn kloten kussen).
Ik ben uiteraard bekend met de excuses die anoniempjes opvoeren voor hun zelfgekozen anonimiteit (niet in de laatste plaats omdat ze altijd boos worden als je iets zegt van die anonimiteit en het gaan lopen uitleggen).
“Ik wil mijn werk niet verliezen”, is de meest gebruikte smoes. Snap ik op zich. Je moet de hypotheek of huur betalen, het gezinnetje moet eten, de auto rijdt niet op water, enzovoort, enzovoort.
“Als mijn baas leest wat ik allemaal op social media schrijf, heb ik een probleem”, volgt meestal als nadere uitleg. Eerlijk gezegd vind ik dat een heel slechte smoes. Je kunt ook gewoon alleen dingen op social media zetten die géén reden zijn voor ontslag. Zeg maar: je als een fatsoenlijk mens gedragen. En als je dat doet, hoeft het per definitie niet anoniem. Het zou bovendien heel wat vullis schelen…
Krijg je ondanks fatsoenlijke bijdragen op social media tóch gezeur met je werkgever (of opdrachtgever), dan moet je je misschien afvragen of je wel voor zo iemand wilt werken. Je gaat toch niet een substantieel deel van je leven werken voor iemand die ook wil bepalen wat jij allemaal in je vrije tijd doet? Daar word je toch niet gelukkig van?
(Advertentie)
Naast angst voor de werkgever, hoor ik vaak ‘veiligheid’ als argument van anoniempjes. “Anders komt Die-en-die langs.”
Negen van de tien keer moet ik lachen om dat argument. Het getuigt doorgaans vooral van zelfoverschatting als mensen denken dat ze belangrijk genoeg zijn om een ‘crimineel’ zover te krijgen dat-ie op reis gaat, een steen meeneemt, die steen door de ruit gooit en daarmee bereid is het risico te lopen om uit nijd om een tweetje of een Facebook-post een tijdje in het gevang te belanden (voor langskomen met een fakkel staat tegenwoordig zes maanden). Áls er al iets gebeurt is het online schelden (schelden doet geen zeer) of een dreiging om langs te komen (wie daarmee dreigt, komt nooit).
Ook een mooi argument van anoniempjes: “Het gaat er niet om wie het zegt, het gaat om wat ik zeg”. De filosofische benadering, zeg maar. Strikt formeel klopt dat natuurlijk. Er zijn bijvoorbeeld mensen geneigd om allerlei kolder over het klimaat van weerman (dus niet: klimaat-expert!) Gerrit Hiemstra eerder te geloven dan heel verstandige dingen van een Jan Doedel die eens een keer een extreem helder moment heeft. Wat mij betreft gaat het echter voorbij aan het gegeven dat je liever met een ‘mens’ communiceert, dan met een chatbot.
(Advertentie)
En een nog veel belangrijker punt: anoniempjes die beweren dat het gaat om wát ze zeggen en niet om wíe het zegt, blinken bepaald niet uit in verstandige uitspraken. Integendeel. Het is zogezegd een k*tsmoes. Misschien wel omdat ze zich niet kunnen beroepen op een werk- of opdrachtgever en een ander logisch klinkend argument hebben gezocht voor hun lafheid.
Oh ja, want dat bedoelde ik eigenlijk: ík vind anoniempjes vooral laf. Als je niet onder je eigen naam voor je mening durft uit te komen, weet ik ook niet zeker hoe stevig je ruggengraat is als – bij wijze van spreken – de Duitsers weer komen.
Of eigenlijk weet ik dat juist wel.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje! Je kunt het gebruiken.
