Beste Sophie,
Spaans spreken.
Een vijfgangendiner op tafel zetten voor acht personen.
Een extra groep aanbrengen in de meterkast.
Op PvdA/GroenLinks stemmen.
Socializen met mensen die me totaal niet boeien.
De rits van een broek vervangen.
In Amsterdam wonen.
(Advertentie)
De motor van mijn Lada Niva uit elkaar halen en weer in elkaar zetten.
Een uitkering aanvragen.
Zo veel zuipen dat ik de controle over mezelf verlies.
De maat houden tijdens het dansen.
Met een Palestina-vlag de straat op gaan en dat zinnetje scanderen over het in zee drijven van alle Joden in Israël.
Een Facebook-vriend of -vriendin in het openbaar condoleren met de dood van zijn of haar hondje.
Respect hebben voor Ahmed Marcouch.
(Advertentie)
De Elfstedentocht fietsen (op een fiets zonder accu).
Vijf hits van Taylor Swift noemen.
Een mooi bloemstuk samenstellen.
Uitslapen.
Een lijntje coke snuiven.
Zonder eerst te douchen de deur uitgaan.
Zomaar twintig dingen die best veel andere mensen wel kunnen, maar ik niet.
Ik ken mijn beperkingen.
(Advertentie)
Maar daar ben ik dan ook 61 voor geworden.
Jij bent pas 48.
Er is dus nog hoop.
Hoop dat jij je realiseert dat het op nationale televisie interviewen van een veroordeelde Hofstadgroepterroriste die werkelijk álles bij elkaar liegt en die nog altijd zo link is als een looien deur voor jou te hoog gegrepen is.
En niet een beetje te hoog.
Nee, héél veel te hoog.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje! Heel stom ding. Maar het helpt je wel, in de toekomst.
