Vreselijke engnek,
Dankzij Bob Sneevliet van het YouTube-kanaal Left Laser weten we dat je nog leeft.
Hij trof je afgelopen vrijdag op het 1 mei-feestje van onder meer FNV-voorzitter Hans Spekman in Amsterdam.
Communist Sneevliet wilde nu eindelijk weleens weten waarom je nooit de vraag hebt beantwoord waarom Pim Fortuyn dood moest.
Zolang jij dat niet uitlegt, krijgt volgens Sneevliet héél links de schuld, terwijl misschien Marcel van Dam (PvdA), Paul Rosenmöller (GroenLinks) en Thom de Graaf (D66) helemáál niet jouw aanjagers waren, maar alleen de dierenbevrijdingsterroristen.
In een verder even uitstekend als kansloos interview (“Ik geef toch geen commentaar, joh”) suggereerde hij ook nog dat jij wellicht warme banden onderhield en onderhoudt met “de overheid” (anders dan wegens uitkeringen en toeslagen).
Ik ben zeker geen complotdenker, maar als ooit naar buiten komt dat jij inderdaad een intrinsiek gemotiveerde huurmoordenaar was, zou het mij totaal niet verrassen.
De belachelijk korte straf die je kreeg…
Het constant je zin krijgen als je voorwaarden voor voorlopige invrijheidsstelling aanvocht…
De medewerking van de rechtbank aan het beëindigen van je meldplicht omdat je zogenaamd ging emigreren…
Gróte signalen dat de boven ons gestelden jou opvallend goed gezind waren.
Maar er waren ook kleine signalen.
Eén daarvan heb ik van dichtbij meegemaakt.
(Advertentie)
Als je als gewone burger bijvoorbeeld zegt dat “die Thom van Campen een klap op zijn bek moet krijgen”, ontvang je een oproep om je op het politiebureau te melden als verdachte van een misdrijf en loop je de kans dat je meteen in voorlopige hechtenis wordt genomen en vier jaar de cel indraait.
Nou is Van Campen, die glijer van een Kamervoorzitter, klein bier.
Jij bent dat niet.
Jij bent, bij wijze van spreken, de Lee Harvey Oswald van Nederland.
Wat gebeurt er als je aankondigt dat je die misschien wel gaat omleggen?
Dat deed de Haagse media-persoonlijkheid (en PVV’er!) Henk Bres.
Ik weet dat, omdat ik het opschreef in zijn biografie.
“We weten niet hoe het leven van Hendrik Bres, van 29 augustus 1952 te Den Haag, zal aflopen. En wanneer. Wat wel zeker is: hij heeft een schrikbeeld. Dat ie, net als zijn vader, eindigt in een verzorgingstehuis. ‘Als Corretje wat overkomt en ik heb mijn hondje niet meer, dan kom ik in een rusthuis. Dan komt er waarschijnlijk een of andere buitenlandse zuster je kloten wassen, dan wordt er tegen je gepraat in een taal die je niet begrijpt, dan krijg je vreten dat je niet lust en als je niet meer kunt lopen, lig je tot twaalf uur in je eigen strontluier. Ik heb daar wel op televisie dingen over gezien. Hoe oude mensen mishandeld worden, dat je met je poten omhoog moet en je kont wordt gewassen. Ik wil dat allemaal niet.’
Ik denk dan: ik ben beter af in de bajes. Je wordt één keer per dag gelucht, je mag met een stok in je broek onder begeleiding tripjes maken over het IJsselmeer, je wordt helemaal verzorgd, je hebt je kleurentelevisie, je mag een wipkamer hebben – ook al zal wippen op mijn leeftijd dan niet meer lukken – je krijgt een pornootje op zijn tijd, je kan naar de kerk op zondagochtend, je hebt zoveel dingen. Kortom: je wordt helemaal in de watten gelegd.
Ik lig ’s avonds in bed weleens naar mijn Corretje te kijken als ze ligt te slapen. En dan denk ik: als ik jou straks niet meer heb, dan heb ik niemand meer. Ik ben niet iemand voor de kroeg, voor de sociale contacten. Ik zou nergens heen gaan, ik zou vereenzamen. En ik weet zeker: nergens krijg ik eten zoals bij mijn Corretje, nergens krijg ik zo’n lekker bakkie latte als bij mijn Corretje. Wat moet ik hier dan nog? Ik weet vrij zeker dat het van mij dan niet meer hoeft.
En als dan de keuze is tussen in een rusthuis wachten tot ik mol ben of in de bajes, dan weet ik het wel. Er lopen in dit land een paar figuren rond die kinderen hebben misbruikt of kindermisbruik verheerlijken. En er loopt iemand rond die de toekomstige minister-president heeft omgebracht, Volkert van der Graaf. Ik weet wel dat ik geen eigen rechter mag spelen, maar die lui verdienen het in mijn ogen niet dat ze leven. En dan zit ik zo weleens te mijmeren… Stel nou dat…”
(Advertentie)
Als je twittert dat “die Thom van Campen een klap voor zijn bek moet krijgen” word je nog net niet van je bed gelicht om onderworpen te worden aan een indringend verhoor.
Als je in een biografie schrijft dat je mijmert over een kogel tussen de ogen van Volkert van der Graaf, gebeurt er… helemaal niks.
Ik vind dat ráár, Volkert.
Maar misschien word je goed genoeg beveiligd en willen ze vooral geen ophef…
Daar mijmer ík dan weleens over.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje. Een beetje bijvoeding, want je zag er slecht uit.
Disclaimer: ‘Briefje van Jan’ en ’99 woorden’ zijn gratis te lezen. Mocht je een kleine donatie willen doen, dan wordt dat zeer gewaardeerd. Dank, mede namens mevrouw Dijkgraaf!