Beste Rob,

Waar ik mijn broer Jan weleens een ‘boze witte man’ noem, ben ik altijd wel heel erg gecharmeerd van die ‘het kan wel’-mentaliteit van mijn schoonzus Thea.

Ze zijn even een weekend uitwaaien op Thea’s favoriete eiland Terschelling en ze waren vrijdag amper aangekomen met de boot of Thea appte me een foto van een huis met een Te Koop-bord op de ramen.

“Jan vindt het natuurlijk weer niks, maar ik heb wel zin in één laatste opknapklus, Kees”, stond in de tekst.

Ik zag een lieflijk dorpshuisje, dus ik antwoordde: “Wat is het adres? Dan kijk ik even op Funda.”

“Schoolstraat 5”, stuurt ze terug.

Toen ik de beschrijving van dat huisje las en meer foto’s zag, raakte ik een beetje in paniek.

Want als Thea ergens enthousiast over is, is ‘zwager Kees’ altijd degene in de familie bij wie ze steun zoekt.

Maar bij dit huisje deed zelfs de verkopend makelaar geen enkele moeite om te verbloemen dat dit geen ‘opknapper’ is, maar een krot, waarvan je hooguit de voorgevel moet laten staan. Of zelfs dat niet.

En toch antwoordde ik een kwartier later: “Wat een scheet van een huisje, Thea! Maar er is wel een probleem…”

“Wat dan?”

“De prijs. Het kost 295.000 euro. Dat is te goedkoop.”

“Te goedkoop? Je moet er zeker twee ton aan verbouwen en het staat maar op 105 meter grond!”

(Advertentie)

“Ja, nee, te goedkoop. Ik heb even een ambtenaar op het gemeentehuis van Terschelling gebeld die ik laatst ontmoette op een VNG-congres. Ze hebben daar een ‘Huisvestingsverordening’. Voor huurhuizen met een kale huur onder de 1526 euro per maand en voor koophuizen met een prijs onder de 750.000 euro heb je een huisvestingsvergunning nodig. En die krijgen jullie helaas niet.”

“Die krijgen we niet?”

“Nee. Daarvoor moet je maatschappelijk of economisch gebonden zijn. Dat eerste ben je sowieso niet en voor het tweede moet je minimaal drie maanden achttien uur per week hebben gewerkt bij een bedrijf dat een bijdrage levert aan Terschelling én een vast dienstverband hebben of krijgen én het moet noodzakelijk zijn dat je voor dat werk op Terschelling woont. Je kúnt natuurlijk in een hotel de ontbijtservice gaan runnen, ik noem maar iets geks, maar de vraag is waarom ze jou daarvoor zouden inhuren als er genoeg kandidaten zijn van het eiland zelf.”

“Da’s balen”, antwoordde ze.

Gisteren kreeg ik een appje van mijn broer Jan, Rob.

“Keessie, ouwe raamabtenaar! Is dat echt waar?”

“Wat, broer?”

“Dat een gemeente die dat wil iedereen die niet maatschappelijk of economisch gebonden is met een ‘Huisvestingsverordening’ buiten de deur kan houden?”

“Als er in die gemeente schaarste is aan betaalbare woningen wel, Jan”, antwoordde ik.

Waarop hij vroeg: “Dus als alle 342 Nederlandse gemeenten zo’n verordening vaststellen, krijgen onze eigen mensen overal in het land, net als de inwoners van Terschelling, voorrang bij het verdelen van huurhuizen?”

“Theoreti…”

(Advertentie)

“Nee nee nee nee nee, Keessie! Niet gaan lopen draaien nu. Het kan wel! Alleen moeten de gemeenten het nog even willen. Het kan wel!”

Ik probeerde mijn broer uit zijn irritante gelijkhebbersgroef te halen.

“Hoe is het weer daar, Jan?”

“De zon is weer gaan schijnen, Keessie, de zon is weer gaan schijnen… Goed weekend verder op ‘e Lemmer, broertje! En maandag op het gemeentehuis meteen werk van maken. En delen in je VNG-appgroep! Zodat al die raamambtenaren in het hele land weten dat ze wel degelijk iets kunnen doen voor hun eigen bevolking. Want als we op Den Haag moeten wachten.”

Dus daarom schrijf ik jou, Rob. Als geestverwanten onder elkaar. Dan weet je wat er mogelijk aankomt vanuit de gemeenten.

Ik ga natuurlijk maandag helemaal niks doen, want ik moet op cursus en ik walg sowieso van het idee.

Maar mijn broer Jan laat dit echt niet rusten. Die gaat overal vertellen hoe eenvoudig het feitelijk is om de instroom van asielzoekers te frustreren en dat burgemeesters alleen maar aan hun eigen carrière denken, ten koste van de burgers.

Dat moeten we niet willen met z’n allen, Rob.

Wij zijn geen fascisten.

Wij niet!

Hartelijke groet,

Kees Dijkgraaf

PS. Cadeautje. Schijnt fantastisch te werken tegen wallen onder je ogen.