Beste Willem,
Ik begreep dat je tijdens je eerste dienstreis als koning naar Suriname ook nog tijd had om een privékwestie af te handelen: het slavernijverleden van jouw voorouders.
Waar jij Nederlandse journalisten die verslag doen van wat jij in je vrije tijd doet doorgaans via de RVD voor de rechter sleept en de toegang verbiedt tot toekomstige activiteiten, werden ze deze keer juist úitgenodigd om er bij te zijn.
Daardoor kregen we prachtige beelden te zien.
We zagen jou op een met een doek beklede stoel zitten aan de Surinamerivier.
Het was de plek waar aarde, water en lucht samenkomen en waar, volgens de Surinamers, het contact met de voorouders het sterkst aanwezig is.
Tegenover je zaten marron-leider Leslie Valentijn van het Matawi-volk en Gaama Jimmy Toeroemang van de inheemse Trio-bevolking.
(Advertentie)
De heertjes hadden jouw in 2023 gemaakte excuses voor het slavernijverleden gehoord en waren bereid jouw verzoek om vergiffenis in overweging te nemen, míts je die in Suriname zelf zou herhalen.
Waarom?
Dan konden hún voorouders via bepaalde rituelen worden meegenomen in het eventuele besluit tot vergiffenis.
We zagen vervolgens hoe stukken rode stof verscheurd werden.
Hoe bladeren verkruimeld werden.
Hoe jij het ene uiteinde van een katoenen koord vasthield en die twee mannen het andere uiteinde.
Hoe je later aan een kringgesprek deelneemt.
Hoe jij zegt dat je eerste bezoek na je inhuldiging als koning aan Ghana was en hoe dit samenzijn in Suriname “de cirkel rond” heeft gemaakt.
(Advertentie)
En hoe uiteindelijk je excuses worden aanvaard en je vergiffenis krijgt.
Ik zag op de beelden ook dat je een soort van opgelucht keek, een beetje zoals iemand kijkt die heel nodig ‘moest’ en die éindelijk had kunnen poepen.
Snap ik, want het is altijd prettig om te horen dat je kop er niet af hoeft en dat je niet de pan in gaat als onderdeel van de beroemde Witmangsoep.
Maar toen gebeurde het…
Wilgo Hesdy Ommen, de voorzitter van de Federatie van Para Plantages (FPP) die het kringgesprek had geopend, nam nog een keer het woord.
“De weg naar herstel kan nu beginnen”, zei ze.
En direct daarna: “Excuses vraag je niet met lege handen.”
Aap.
Mouw.
“We verwachten wel een gesprek over verdere herstelbetalingen. De achterstanden zijn groot… Er zijn nooit betaalde lonen… Daar gaan we geen ruzie over maken, maar dat bestáát wel.”
(Advertentie)
Aan het eind wordt een bootje met daarin een vat met de gebruikte bladeren en het stof te water gelaten.
Daarna eindigt je privéuitstapje.
Nou, je hoorde het van mevrouw Ommen.
Als het je menens is met die excuses namens je familie en dat verzoek om vergiffenis, moet je een forse greep uit het familiekapitaal van de Oranjes doen, vriend.
Want ik neem aan dat het niet de bedoeling is dat wij, de belastingbetalers wier voorouders eerder zelf ook halve slaven waren dan profiteurs, voor de wandaden van jouw voorouders hoeven op te draaien.
Toch?
Groet,
JanD
PS. Cadeautje. Voor de eerste goudstaven uit de familiekluis die je gaat brengen.
Disclaimer: Het ‘Briefje van Jan’ en de ’99 woorden’ zijn gratis te lezen. Wil je doneren (waarvoor mijn dank!), dan kan dat via Back Me (maandelijks) en Bunq (losse donaties).
