Weet je wat je tegenwoordig nooit meer hoort?
‘Cisgender heteronormatieve witte man’.
Toen die term in 2019 opkwam om niet-pigmentverwende mannen te labelen, schreef ik dat ik me liever een seksist, een homofoob, een racist, een xenofoob en weet ik veel wat voor -ist en -foob liet noemen dan dat ik dat etiket voor mezelf te accepteren.
Ik had destijds al schijt aan die Amsterdamse deuggleuven én de media die dat soort termen absorbeerden als bomgordeldragers het Woord van Allah’s.
Ik had natuurlijk ook gewoon stilletjes de tijd zijn werk kunnen laten doen.
Want alle waanzin waait ooit over.
