Beste Rob,
Vuile leugenaar.
Vieze smerige, gore leugenaar.
Dat was wat ik gisteravond laat dacht toen ik je bij het RTL4-programma ‘Beau’ hoorde vertellen over de ontmoeting die je met een militair zou hebben gehad op een militaire basis in Oekraïne.
“Het gesprek dat de meeste indruk op mij heeft gemaakt”, zei je er met veel gevoel voor pathos bij.
Ik heb even letterlijk uitgetikt wat je zei.
“Op een militaire basis sprak ik met een jongen die op zijn 24ste vrijwillig in het Oekraïense leger is gegaan. Die bleek best handig te zijn bij het verlenen van eerste hulp. Hij werd daar getraind om echt als medical support gewonden militairen te helpen. Ik vroeg op een gegeven moment aan hem: ‘Wat was nou jouw meest indrukwekkende moment in deze oorlog?’ En hij noemde meteen: 31 januari 2023. Omdat dat de dag was waarop hij, in zijn eentje, 27 gewonde militairen van de frontlinie heeft moeten af dragen, twee kilometer door het bos om bij de ambulances te komen, terugrennen, de volgende militair op je rug en zo dus 27 gewonde militairen en uiteindelijke drie dode militairen van het front af. En da’s een jongen van inmiddels 27 die dat met tranen in zijn ogen aan mij staat te vertellen.”
(Advertentie)
Hoe ik zo zeker weet dat je aan het liegen was?
Niet omdat het eerst om 27 gewonden gaat en later om 27 gewonden en drie doden.
Het zóu kunnen dat je je in eerste instantie vergiste.
Oorlogshitsers zoals jij (en Derkie Boswijk) kijken immers niet op een dooie meer of minder (zolang het niet hun eigen zoon is).
Nee, het zit ‘m in een onderdeel van je verhaal dat niet waar kan zijn.
Ik ga je dat uitleggen.
Als we er van uitgaan dat die toen 24-jarige militair slechts één gewonde of dode tegelijk rennend door het bos op zijn rug kon dragen, heeft hij dertig keer twee kilometer heen en twee kilometer terug moeten rennen.
Dat is bij elkaar 120 kilometer.
(Advertentie)
Waarvan dus de helft (de heenweg) met een gewond of dood mens van zo’n 70 kilo op zijn rug.
De temperatuur was die dag in Oekraïne rond het vriespunt en de zon kwam op rond kwart over zeven en ging onder rond vijf uur.
Aangezien je niet met 70 kilo ‘dood gewicht’ door de bossen kunt rennen in het donker, heeft die vermeende jonge militair dus in dik tien uur die 120 kilometer door de bossen afgelegd.
Zonder pauze betekent dat dat hij liep met een snelheid van 12 km/h.
Ik heb even kunstmatige intelligentie ingeschakeld om uit te zoeken of dat kan.
Mijn vraag was: “Welke afstand kan een getrainde 24-jarige militair zonder enige pauze afleggen met gedurende vijf uur 70 kilo dood gewicht op zijn rug en gedurende vijf uur zonder dat extra gewicht? Hij loopt door de bossen en de temperatuur ligt rond het vriespunt.”
(Advertentie)
Grok komt tot tussen de 30 en 40 kilometer.
DeepSeek zit iets hoger: tussen de 40 en 50 kilometer.
En ChatGPT is het meest optimistisch: 62,5 kilometer.
Geen van drieën komen ze ook maar in de verse verte in de buurt van de 120 kilometer die volgde uit de cijfers die Roborob Jetten, de vleesgeworden jokkebrokcomputer van D66, naar voren bracht.
Nog even afgezien van de vraag of iemand in deze situatie tien uur achter elkaar kan rennen 😉
Áls je het hele verhaal al niet verzonnen had, heb je in ieder geval zwaar lopen overdrijven.
En we hádden al geen vertrouwen in politici…
Groet,
JanD
PS. Cadeautje! In plaats van een rekenmachine.
UPDATE Jeetje, niet eens zelf verzonnen, dat verhaal. Het is nog een jatmoos ook:
UPDATE 2 Ik kreeg een rekening van 16,79 euro van de vriend van Rob Jetten.
