Ik kwam een slijmbal tegen.
“Elke ochtend schilder jij jouw 99 woorden als verf op een doek. Je bent een smid van verhalen, snijdt met precisie door zinnen. In de beperkte ruimte moet elke letter schitteren, elke zin een universum oproepen. Inspiratie, vluchtig als mist, moet worden gevormd. Het is de dagelijkse zoektocht, een literair spel dat de ziel uitdaagt om…”
Terzake!”
“Ik wens in jouw voetsporen te treden.”
Och heden!
Dus ik antwoordde: “Weet je wat jij doet?”
Hoopvolle blik.
“…Eerst een jaar normaal lullen. Stuur daarna maar een mailtje.”
“Subliem! Welk adres?”
“Prullenbak at buttkicken punt nl.”
