Onze oudste had vroeger weleens een lastige relatie met de waarheid.

Dan zag je aan zijn gezicht, maar voelde je vooral aan je water, dat hij iets wat hij had meegemaakt ontzettend aandikte.

Als hij op dorp twee politieagenten had gezien, kwam hij thuis met het verhaal dat hij drie keer door ze was aangehouden.

“Tuurlijk, joh”, zeiden we dan.

“Nee, echt!” bezwoer hij.

Ik moet daaraan terugdenken nu ik Özcan Akyol zie draaien en kronkelen rond ‘het’ Matthijs-filmpje.

Verschil tussen onze oudste en Eus?

Onze oudste was víer.

Én hij stak er geen ‘boezemvrienden’ een mes mee in hun rug…