Beste Who Els,

Ik laat me er niet op voorstaan, maar ik ben een empathisch mens.

Daarom kan ik me heel goed inbeelden hoe kut het leven is van een Afghaans meisje van 12 dat al twee jaar niet naar school mag en weet dat ze elk moment kan worden uitgehuwelijkt aan zo’n islamitische viespeuk die qua leeftijd haar opa had kunnen zijn.

Soms kan ik zelfs de pijn voelen van een Oeigoer die driemaal daags in een Chinees ‘heropvoedingskamp’ lofliederen op de Partij moet zingen en al jaren niets van zijn familie heeft gehoord.

Maar het leven van een stukkiestikker te Eesterga is soms ook geen pretje.

Vannacht schrok ik badend in het zweet wakker uit een nachtmerrie.

En die ging over jou.

Ik wandelde na een restaurantbezoek met mevrouw Dijkgraaf en buurman Bert en buurvrouw Miriam door het centrum van Lemmer richting onze e-bikes en opeens werden we omsingeld door misschien wel honderden Who Elsen, die allemaal hun lange giraffennekken naar onze gezichten bogen en tegen ons begonnen te praten.

Dat we (“hi-hi”) vast heel erg geïnteresseerd waren (“hi-hi”) in wat hen nu toch allemaal overkwam (“hi-hi”).

Dat ze waren ingehuurd (“hi-hi”) als presentatrices voor een heel leuk televisieprogramma (“hi-hi”) waarin ze op verrassingsbezoek gingen bij heel interessante mensen (“hi-hi”) en dat ze daarvoor in Lemmer waren beland (“hi-hi”) en of wij toevallig wisten waar Rintje Ritsma woonde (“hi-hi”), want ze wilden hem graag overvallen (“hi-hi”), een beetje zoals Winston Gerschtanowitz doet bij de Postcodeloterij, maar dan anders (“hi-hi”), voor een goed doel uiteraard (“hi-hi”), want niet alles draait om geld (“hi-hi”).

(Advertentie)

Dat ze morgen bij het Badhotel in Rockanje (“hi-hi”) hadden afgesproken met hun dochter Isabelle (“hi-hi”), die na hun verblijf bij Robert Jan in Schotland (“hi-hi”) had geholpen met het maken van hun Instagramaccounts, waardoor ze nu Bekende Nederlanders (“hi-hi”) waren geworden, waar het ze natuurlijk nooit om te doen was geweest (“hi-hi”) en ook niet om sponsordeals en uitnodigingen voor feestjes en premières trouwens (“hi-hi”), want nog altijd hoopten ze hun prins op het witte paard (“hi-hi”) tegen te komen en dan samen in Frankrijk de zoektocht voort te zetten naar een huis (“hi-hi”) waar ze dan gasten konden ontvangen en lekker konden verwennen, want verwennen was nu eenmaal wat ze het liefste deden (“hi-hi”), net als vroeger bij KLM, waarvoor ze als stewardessen de hele wereld overvlogen voor ze ziek werden (“hi-hi”), zo’n geweldige tijd gehad (“hi-hi”), maar dat we dat allemaal konden lezen in hun boeken, want ze hadden ook een boek geschreven omdat ze een heel bewogen leven achter de rug hadden met heel veel hoogte- en dieptepunten (“hi-hi”), maar ook nog een heel leven voor zich (“hi-hi”) en dat het volgende puntje in hun drukke agenda’s (“hi-hi”) dus een bezoek aan Rintje Ritsma was (“hi-hi”), die vast heel blij zou zijn met het hoge bezoek uit het Westen (“hi-hi”).

Nou, op dat punt schrok ik dus wakker.

En daarna kon ik de slaap niet meer vatten.

Want hoe ging ik mevrouw Dijkgraaf aan de ontbijttafel vertellen dat ik een nachtmerrie had gehad waarin ‘Who Els’ de hoofdrol speelde?

Mevrouw Dijkgraaf kijkt nooit naar ‘B&B Vol Liefde’.

Die vindt dat de makers op een schandalige manier misbruik maken van kwetsbare mensen en heeft een bloedhekel aan uitgenaste neppers die alleen maar aan zo’n programma deelnemen omdat ze het zien als een opstapje naar een carrière als ‘influencer’.

Door dat laatste weet ik ook zeker dat het gelukkig maar een droom was.

Mijn Thea had die Who Elsen állemaal vol op hun bek geslagen.

Fijne dierendag!

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Ik heb er ook eentje van Rintje gekocht.

Disclaimer: ‘Briefje van Jan’ is gratis te lezen. Wil je doneren, dan kan dat hier. Wil je het dagelijk direct in je mailbox ontvangen (zonder advertenties!), meld je dan hier gratis aan.