Beste Diederik,
“Wil jij de kattenbak even verschonen”, vroeg mevrouw Dijkgraaf gisterochtend.
“Tuurlijk”, antwoordde ik.
Had ik maar ‘nee’ gezegd.
Want onder het biologisch afbreekbare grit kwam een krant tevoorschijn waarop ik twee grote pisvlekken zag.
Die ene pisvlek was er letterlijk één, van de katten.
Die andere figuurlijk, een foto van een boeventronie.
“Diederik Samsom is natuurkundige en oud-politicus”, stond erbij.
En zo kwam het dat ik pas tien dagen na publicatie werd geconfronteerd met het advies van een ‘oud-politicus’ aan de leden van de partij van die ‘oud-politicus’ over het ledenreferendum waarin de Europese koers van die partij wordt bepaald.
Sluit PRO zich in het Europees Parlement aan bij de sociaal-democraten van PES of bij de Groenen van EGP?
Interne dingetjes van een partij waar ik niks meer mee heb, boeien me eerlijk gezegd niet bovenmatig.
Maar naar jouw advies was ik toch wel benieuwd.
(Advertentie)
Wat zou jij, een geradicaliseerde klimaatactivist en het brein achter de kneiterlinkse ‘Green Deal’ van Frans Timmermans, de PRO-leden adviseren?
Stemmen voor de Europese Groenen?
Of stemmen voor de partij waarvan je partner Saar van Bueren in Brussel plaatsvervangend secretaris-generaal is?
Dat is natuurlijk een retorische vraag.
Net zo retorisch als de vraag waarom de Volkskrant een betaalde columnist de ruimte biedt om te zorgen dat zijn partner geen gezeik krijgt op haar werk.
Tegen die stank kan die van kattenpis al helemaal niet op.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje. Niet dat het veel zal helpen, maar ik doe toch een poging.
