Beste Natasja,

Ben ik weer!

De vorige keer dat wij elkaar spraken, was toen ik, met ruim 800 anderen, een klacht bij de Ombudsman van de NPO indiende omdat je in je radioprogramma ‘De Nieuws BV’ Israël “een apartheidsstaat” noemde.

Je ging er met boter en suiker in.

Gisteren las ik een interview met jou in de Volkskrant.

Het was om een 96 pagina’s dun boekje te promoten (18,99 euro).

Het boekje gaat over journalistiek.

Dus ik dacht: misschien snapt ze, ruim drieënhalf jaar later, inmiddels dat je als presentator bij een radioprogramma van de Staatsomroep niet achter de microfoon zit als uithangbord van BIJ1 of DENK.

Nou, niet dus.

Integendeel zelfs.

Je legt twee andere kaarten op tafel.

De racismekaart en de misogyniekaart.

“Als journalisten stelling nemen of uitgesproken zijn, dan is het heel goed om te kijken op wie dan de meeste kritiek komt. En dat zijn vaak vrouwen of mensen van kleur.”

En je bent het nog steeds met de uitspraak van de Ombudsman oneens, want je vulde aan met: “Maar toen Gert-Jan Segers van de ChristenUnie bij mij aan tafel zat en klaagde over het regime in Iran, hoefden daar toch ook geen rapporten aan te pas te komen?”

Was dat, lekker dom blondje van me, misschien omdat Gert-Jan Segers politicus was en geen presentator?

Niks geleerd van je fouten.

Anyway.

(Advertentie)

Ik heb toch dat hele interview met jou maar uitgelezen en ik zeg je eerlijk: schuddebuikend op de bank gezeten!

Want vlak nadat je je Jodenhaat had witgewassen, noteerde de interviewster van dienst een alinea over jou die nóg duidelijker maakte hoezeer jij vast zit in je Hilversumse mediabubbel.

Je zei: “Hijgend draaide ik de auto de stoep op, gooide het portier open, klikte mijn gordel los en viel naar buiten. Met mijn kin klapte ik op de tegels. (…) In de reflectie van een voorbijrijdende auto zag ik mijn gezicht: bloed rond mijn mond, verwilderde blik…”

Wat was er gebeurd?

Had Geert Wilders vanuit een auto die bij het stoplicht naast je stond vriendelijk naar je gezwaaid?

Dacht je terug aan vlak voor je was gaan rijden, toen een blanke Amerikaanse man met een keppeltje je de weg naar de sjoel had gevraagd?

Of had je een telefoontje gekregen dat je beste vriendin op klaarlichte dag was doodgestoken?

Dan zou ik het, in het laatste geval dan, begrijpen.

Maar het was om een andere reden.

Je had net te horen gekregen dat je radioprogramma ‘De Nieuws BV’ zou verdwijnen.

Niet dat je je baan kwijt raakte, maar je verhuisde, mét je hele redactie, naar de vroege avond om daar in plaats van ‘De Nieuws BV’ het programma ‘De Rode Draad’ te gaan presenteren.

Zelfde werk, zelfde mensen, iets andere werktijden.

En dan hijgend je auto de stoep opdraaien, het portier openen, je gordel losklikken en naar buiten vallen met je kin op de tegels en in de reflectie van een voorbijrijdende auto een bebloede mond en een verwilderde blik zien…

Voor een tijdslot dat een paar uur opschuift….

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Altijd maar die rooie gaat vervelen, nietwaar?

Disclaimer: ‘Briefje van Jan’ is gratis te lezen. Wil je doneren, dan kan dat hier. Wil je het dagelijk direct in je mailbox ontvangen (zonder advertenties!), meld je dan hier gratis aan.