Beste Rob,

Diep respect!

Voor de RVD bedoel ik.

De medewerkers van de Rijksvoorlichtingsdienst hebben ons de afgelopen vijf dagen zeer gedetailleerd op de hoogte gehouden van jouw reis langs Saba, St. Maarten, Sint Eustatius, Bonaire, Aruba en Curaçao.

Of dat geen makkie is dan?

Nou, nee.

Ik overhoorde gisteren in een Haags restaurant twee RVD-medewerkers die bespraken hoe de samenwerking met jou verloopt.

“Bij Mark Rutte en Dick Schoof was het simpel”, zei de blanke met het blonde haar. “Die zeiden tegen ons: ‘Doe maar wat, joh! Als ik maar lachend op de foto sta’. Rob Jetten wil zijn teksten echter per se zelf schrijven.”

“Nou, dat lijkt mij juist lekker makkelijk”, zei de blanke met het bruine haar. “Dan hoef je er alleen de d/t-fouten uit te halen.”

“Was het maar waar! Zal ik eens een stukje voorlezen van het materiaal dat-ie aanlevert?”

“Maak me gek.”

En daarna kregen ze het heel gezellig aan die tafel, Rob.

“Komt-ie: ‘Hallo allemaal! Ik ben net terug van een heel grote reis en ik wil jullie er alles over vertellen! Ik ging naar de eilanden die bij Nederland horen, maar dan heel ver weg, in de Cariben. Dat zijn Sint Maarten, Saba, Sint Eustatius, Bonaire, Aruba en Curaçao. Best veel eilanden hè?

Eerst vloog ik naar Sint Maarten. En toen mocht ik de baas van het eiland ontmoeten, dat heet een premier. Hij heet Luc. We praatten over het eiland en over een hele grote storm die er in 2017 was. Die storm heette orkaan Irma en die had bijna alles kapotgemaakt! En toen moesten ze alles weer opbouwen. Dat hebben ze heel goed gedaan, vond ik’.”

“Nee!”

(Advertentie)

“Jawel. Ik ga verder: ‘En toen vloog ik naar Saba. Dat eiland is superklein maar ook supermóói. Ze noemen het ’the unspoiled Queen’. En toen was het ook nog Moederdag! Dus ik mocht cadeautjes uitdelen aan oma’s in het verpleeghuis. Dat vond ik het liefste wat ik deed op de hele reis.

En toen ging ik naar Sint Eustatius. De baas daar is een vrouw en ze heet Alida. Ze is de eerste vrouw ooit die dat werk doet in het hele Koninkrijk! Er is ook een oud fort dat Fort Oranje heet. Heel cool. En wist je dat dit eiland 250 jaar geleden als eerste ter wereld Amerika erkende als eigen land? Dat vind ik echt bizar.

En toen… kreeg ik een allergische reactie. Ik moest naar het ziekenhuis! Maar de dokters en verpleegsters waren zo lief dat ik snel weer beter was. Gelukkig maar, want ik wilde Bonaire niet missen. Ze bouwen daar meer dan 250 nieuwe huizen voor mensen die er wonen. En er is een vuilnisbelt die niet goed is voor het milieu. Daar moet iets aan gebeuren’.”

“Dit verzin je!”

“Echt niet! Luister: ‘En toen ging ik naar Aruba! Aruba is heel levendig. Ik bezocht een groot natuurpark en zag jonge sporters. Er wordt ook hard gewerkt aan het vliegveld. Aruba wil heel graag dat er meer toeristen komen.

En toen was het laatste eiland: Curaçao! Ik bezocht een museum over Tula. Tula was een held die vocht tegen de slavernij. Dat vond ik heel erg indrukwekkend en ook een beetje verdrietig. En het allerleukste nieuws: Curaçao doet voor het eerst mee aan het WK voetbal! Ik hoop dat ze Duitsland verslaan.

En toen vloog ik weer naar huis, naar Nico! Ik was moe maar ook heel blij. Wat een mooie reis!’”

“Je dolt me”, zei de mannelijke RVD’er tegen de vrouw die jouw input had voorgelezen.

(Advertentie)

“Nee, echt niet! En daar moeten wij dan chocola van maken.”

“Jezus! Gaat-ie wel akkoord met jullie wijzigingen?”

“Bij vorige trips deed-ie nog lastig, maar we hebben de code gekraakt.”

“De code?”

“Ja, hij lijdt aan dezelfde ziekte als dat blonde grietje van De Telegraaf, die Lale Gül.”

“Welke ziekte is dat dan?”

“Het ‘Syndroom van Ik’. Hij leest de tekst die we op basis van zijn opstel schrijven niet, hij stopt ‘m alleen maar in ChatGPT en vraagt dan hoe vaak het woord ‘ik’ voorkomt in de tekst. Is dat meer dan vijf keer per honderd woorden, dan is-ie tevreden.”

“Maar je wilt je nieuwe baas toch niet laten overkomen als een eh… hoe noemt die kleine kale uit Eesterga dat ook alweer?”

“Praalpremier?”

“Ja, precies.”

“Joh, dat vindt-ie, net als eerder ‘Klimaatdrammer’, juist een eretitel. Ik begreep van iemand bij de Facilitaire Dienst dat-ie zelfs T-shirts wil laten bedrukken met ‘Praalpremier’. Maar daar is Elanor Boekholt voor gaan liggen.”

“Ach, die arme Elanor…”

“Ja. Die wil dat eerst twee jaar lang wordt uitgezocht hoe je eigenlijk een T-shirt moet bedrukken.”

“Het begint steeds meer een gekkenhuis te worden hier, hè?”

“Ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen, maar ik doe het toch.”

“Wat?”

“Ik heb heimwee naar Dick Schoof.”

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Dan kun je je trip nog een keer thuis herbeleven.