Mijn moeder was preuts.
“Netjes”, zou ze zeggen.
Maar ze kende anderzijds ook geen enkele schaamte.
Zo vond ze het volkomen normaal om mij als jong ventje met een tientje naar de supermarkt te sturen voor een pak maandverband.
Toentertijd was het nog geen ‘small is beautiful’ (eerder ‘groot is goed’), dus ik wist meestal niet hoe hard ik met zo’n megapak naar huis moest fietsen.
Klagen hielp niet.
“Vrouwen worden nu eenmaal ongesteld, dat hoort er gewoon bij”, zei ze dan. “Niemand kijkt je raar aan in de winkel”.
Uhuh.
Nog een geluk dat mijn vader gesteriliseerd was.
Disclaimer: ‘Briefje van Jan’ en ’99 woorden’ zijn gratis te lezen. Mocht je een donatie willen doen, dan wordt dat zeer gewaardeerd, ook door mevrouw Dijkgraaf!