Soms kon ik voorspellen wanneer mijn moeder zou bellen.
En wat ze zou zeggen.
Het gebeurde steevast als ik me in een stukje in een blad of krant boos had gemaakt.
Niet een beetje boos, maar heel erg boos.
En als ik ondanks mijn -dankzij haar- bovengemiddelde woordenschat echt maar één woord kon, of wilde, vinden om die boosheid met mijn lezers te delen.
Een vloek.
Het kon een paar dagen duren, maar dan belde ze.
En dan zei ze, na het uitwisselen van de familiaire formaliteiten, altijd hetzelfde.
“Móest dat nou, dat vloeken?”
De opvoeding hield nooit op.
Disclaimer: ‘Briefje van Jan’ en ’99 woorden’ zijn gratis te lezen. Mocht je een kleine donatie willen doen, dan wordt dat zeer gewaardeerd, ook door mevrouw Dijkgraaf!