Beste Rob,
Het is niet wát je schreef dat mij de rillingen bezorgde nadat gisterochtend duidelijk werd dat Israël en de Verenigde Staten niet langer via diplomatieke weg een einde wilden maken aan het moordlustige regime van ayatollah Ali Khamenei in Iran.
“Nederland volgt de situatie op de voet en roept alle partijen op tot terughoudendheid om verdere escalatie te voorkomen”, hadden je adviseurs voor je bedacht.
De feitelijke onjuistheid (dat je je minderheidskabinetje ‘Nederland’ noemde), duid ik je niet euvel.
Het moet nog wennen voor je.
Verder is het het bekende werk uit Den Haag.
Als de grote jongens op het wereldtoneel ergens een probleem gaan oplossen, heeft ons land er altijd al een handje van gehad om ‘oproepen’ te doen.
En dat dat geen oproep is om zo’n moorddadig regime een kopje kleiner te maken maar om te ‘de-escaleren’ en ‘in gesprek te blijven’ met de vijand, is ook zo’n reflex waarmee de boven ons gestelden al vaker meer kwaad dan goed deden.
Vraag maar aan de Joden wier voorouders wel het geluk hadden dat ze mei 1945 levend haalden…
Nee, wát je schreef bezorgde mij de rillingen niet.
(Advertentie)
Ene oor in, andere oor uit, hier in Eesterga.
Want het is gelukkig niet zo dat Donald Trump en Bibi Netanyahu op basis van een social media-post van de minister-president uit ons kikkerlandje opeens besloten om de aanvallen op Iran dan toch maar te staken.
Clichébraken is het.
Voor de eigen D66-achterban en voor de Kati Piri-achtigen in de Tweede Kamer, die straks nodig zijn om meerderheden te krijgen en dan kun je ze maar beter nu al naar de mond praten.
Ik haal er mijn schouders over op.
Niet wát je schreef bezorgde mij de rillingen.
Het was wíe het schreef.
Ik merk dat ik er nog altijd enorm aan moet wennen dat Ken van Barbie in het Catshuis zit.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje. Bezint eer ge begint!
