Beste Jonathan,
Jij noemde mij een tijdje geleden een ‘boomer’.
Grappig is dat.
Mijn psychologische leeftijd is namelijk al mijn hele leven 32 jaar.
Als kind was ik een ouwe lul (“Die is volwassen geboren”, zei mijn moeder altijd), maar sinds mijn paspoortleeftijd de 32 is gepasseerd, voel ik me mentaal juist jonger dan mijn echte leeftijd.
Maar als jij me toch ziet als een ‘boomer’, laat ik dan de beroerdste niet zijn en je een beetje vaderlijk advies geven over het vak ‘interviewen’, dat ik al beoefende toen jij nog door je papa’s puddingbuks moest worden geschoten.
Jij trof deze week bij het World Economic Forum in Davos VVD-minister van Defensie Ruben Brekelmans en voormalig D66-boegbeeld Sigrid Kaag.
Sinds je er bent uitgeflikkerd bij ‘Ongehoord Nederland’ publiceer je je werk op internet en daar werden die ontmoetingen aangekondigd met de tekst: “In Davos: Jonathan Krispijn confronteert Ruben Brekelmans met zijn nieuwe rol als ‘Young Global Leader’ en komt Sigrid Kaag tegen!”
Die ontmoetingen maken onderdeel uit van een reportage van 11 minuten en 41 seconden op Lighthouse TV en ik nam me voor om die helemaal uit te kijken.
(Advertentie)
Het begon met een ontmoeting met oud-D66-boegbeeld Sigrid Kaag.
Ik verwachtte er veel van, want jij geeft nogal hoog op van jezelf.
Het interview met Kaag ging zo:
Jij: “Mevrouw Kaag. Hoi. Hallo. Wat doet u hier?”
Zij: “Ik ben hier voor werk.”
Jij: “Wat zei u?”
Zij: “Ik ben hier voor werk.”
Jij: “Ja, maar wat doet u dan hier?”
Zij: “Dat hoef ik jou helemaal niet te vertellen.”
Jij: “Nou ja, het is gewoon leuk om te weten wat u hier doet.”
Zij: “Ik ben op weg naar een vergadering nu.”
Jij: “Ja, maar wat voor vergadering gaat u heen?”
Zij: “Heb ik geen zin in om jou dat te vertellen.”
(Advertentie)
Jij: “Ja, u heeft natuurlijk ook meegedaan met de digitale euro. Bij het kruisje tekenen.”
Zij: “Je valt me nu lastig, weet je dat?”
Jij: “Hoezo?”
Zij: “Ik heb geen zin hierin. Dank je wel.”
Jij: “Ja, maar mevrouw Kaag. Leg eens even uit. U heeft best wel wat gedaan in de coronatijd ook, als minister van Financiën.”
Zij: “Zoek een ander.”
Jij: “Mevrouw Kaag! Ja, ik kom u tegen hier op het World Economic Forum.”
Zij: “Dat is heel fijn voor je.”
Jij: “Nou ja, heel fijn voor me. Kunt u dat even uitleggen? Hoe gaat het met uw eh… carrière verder?”
Zij: “Hartstikke goed!”
Jij: “U heeft weer een nieuw baantje toch? Hoe is het bij de VN?”
Zij: “Val een ander lastig.”
Jij: “Wat zei u?”
Zij: “Ik zei: fijne dag!”
Jij: “Fijne dag?”
Zij: “Ja!”
Jij: “Nou oké! Fijne dag, mevrouw Kaag. Is goed. Hoi.”
(Advertentie)
Je keek daarna bloedserieus in de camera en zei: “Ja eh… Mevrouw Kaag kwam ineens voorbij gelopen. Geen idee wat ik haar wilde vragen, maar ik dacht bij mezelf: hé, wat doet ze daar?”
Je snapt hopelijk toch wel dat ik de rest van je ‘reportage’ niet heb uitgekeken, Jonathan?
Ik bedoel: hoe lang heb ik als ‘boomer’ nog te leven?
Statistisch gezien zo’n zeventien jaar.
Dus dan telt elke seconde.
En dan ga ik de relatief korte tijd die ik nog te leven heb natuurlijk niet besteden aan nóg zeven minuten ‘reportage’ van een arrogante snotneus van 29 die zichzelf profileert als een ‘echte journalist’, terwijl hij het niveau van een basisscholier die een stukje maakt voor de schoolkrant nog niet eens aantikt, laat staan overstijgt.
Wat mijn vaderlijk advies is?
Zet jezelf niet langer voor schut, knul.
Niks mis met een baantje als orderpicker in een of ander magazijn.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje. Voor als het geen magazijn wordt, maar iets bij de gemeente.
