Beste Thomas,
Mensen mogen mij in reactie op mijn stukkies van alles verwijten.
Noem me ‘domrechts’, ‘fascist’ of ‘xenofoob’ en die woorden glijden als water van een eend, nog voor ik verveeld heb kunnen gapen.
Op één verwijt sla ik gek genoeg soms wel aan.
“Jaloers?”
Omdat dat wel mijn kern raakt. Ik ken oprecht geen jaloezie, nooit gehad ook. Daarom reageer ik af en toe, als ik bijvoorbeeld kritiek heb op het idool of de sekteleider van zo’n figuur en er wordt gesuggereerd dat die kritiek voortkomt uit jaloezie, met een welgemeend: “Ik gun iedereen het dubbele!”
Dat is echt zo.
Wie mij het beste toewenst, wens ik het dubbele.
Wie mij het slechtste toewenst óók (want aan andere wangen toekeren doet een echte Dijkgraaf niet).
Ik ben dus niet jaloers.
Zei ik altijd.
(Advertentie)
Tot ik jou op tv hoorde bij ‘De Oranjezomer’.
Je weet volgens mij wel dat ik jou een groot tv-talent vind, maar bij ‘De Oranjewinter’ liet je ook als méns een talent zien waar ik eerlijk gezegd stikjaloers op ben.
En dan doel ik op: overtuigend liegen.
Als ik mensen in de maling wil nemen, lukt het zelfs bij een klein leugentje al niet om mijn gezicht in de plooi te houden. En als ik zelf denk dat het me wel lukt, dat hoor ik: “Ik zie aan je ogen dat je zit te dollen!”
Nee, dan jij!
Toen zelfbenoemd tv-criticus Victor Vlam bij ‘De Oranjewinter’ zei dat water nat was, beweerde jij dat je nog nooit in je leven iets had gezien dat zó droog is als water.
Nou ja, bij wijze van spreken dan.
Want Vlam zei in werkelijkheid wat iedereen ziet: “Die Monique Hansler van ‘De Hanslers’ is een verschrikkelijk mens”.
Waarop jij antwoordde: “Ik kwam haar in Hilversum bij ‘Shownieuws’ tegen in de gang en het is eigenlijk een hele lieve vrouw.”
Geen spíer vertrok er in je gezicht.
Geen oog verraadde stiekem je échte mening over die groezelige graftak.
Blóedserieus kwam het eruit.
Dat jij dát kunt zeggen, over zo’n darmenbak van een vrouw, moeder en schoonmoeder, is een talent waar ik dus wel jaloers op ben!
(Advertentie)
Toen mevrouw Dijkgraaf vanochtend naar beneden kwam, heb ik meteen een poging gedaan om ook een ‘Thomasje’ te doen.
Ik keek op van mijn laptop en zei zo neutraal mogelijk: “Schat, ik las net een column van Özcan Akyol in het AD die níet leek op een opstel van een vmbo-leerling met een taalachterstand.”
Ze keek me aan en zei: “Ach Jezus!”
“Wat is er?”
“Nou, meneertje heeft zeker weer goede voornemens en ik mag voor proefkonijn spelen?”
“Zag je het aan mijn ogen?”
“Aan dat lachje én aan je ogen.”
“Dus ‘net zo overtuigend liegen als Thomas van Groningen om de boel te ontregelen’ gaat ‘m niet worden in het nieuwe jaar?”
“Kansloos!”
“Kut.”
Zo begon 2026 dus in Eesterga, Thomas.
Met een jaloerse Jan Dijkgraaf.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje! Voor als je later coach wordt, of de mensen inside stories wilt vertellen.
Disclaimer: Het ‘Briefje van Jan’ en de ’99 woorden’ zijn gratis te lezen. Wil je doneren (waarvoor mijn dank!), dan kan dat via Back Me (maandelijks) en Bunq (losse donaties).