Beste meneer Dijkgraaf,
Ik moet eerlijk bekennen: toen ik uw briefje las, dacht ik eerst dat mijn staf een grap met me uithaalde. Een compliment, en nog wel van ú! Zonder cynisme, zonder sneer, zonder steek onder water. Mijn vriendin, die naast me zat aan de ontbijttafel, verslikte zich zowat in haar koffie en riep: “Dick, dit kan niet waar zijn, hij bedoelt vast iemand anders!”
Zelf dacht ik ook even terug aan een eerdere functie, waarin ik uw naam weleens in een dossier zag opduiken — ja, zelfs een Lada Niva passeerde in mijn herinnering de revue. Dat wij aan het begin van de oorlog in Oekraïne uitzochten hoe u deze verkregen had. Sowieso associeerde ik u altijd meer met het uitdelen van klappen dan met schouderklopjes.
Maar goed, zoals de Amerikanen zeggen: ik neem dit moment.
Want u begrijpt dat ik niet vaak de luxe heb om de rug recht te houden als ik weiger om marionet van Brussel te zijn. Dat het u opviel, vind ik dan weer prijzenswaardig. Want de meeste Nederlandse media besteedden er geen snipper aandacht aan.
Wees gerust: ik verwacht dat de volgende keer de zweep weer uit de kast komt. Maar dit compliment, hoe zeldzaam ook, lijst ik in. Mijn vriendin zegt dat ik het op het nachtkastje moet leggen, zodat ik er in moeilijke tijden altijd op kan teruggrijpen.
Nogmaals dank!
En mocht ik binnenkort een keer bij u in de buurt zijn, dan wil ik graag met u op de foto.
Met vriendelijke groet,
Dick Schoof
PS. Cadeautje. Want ook ik ben voorstander van levenslang leren.
DISCLAMER Dit ‘Antwoord aan Jan’ is geschreven door ChatGPT.
