Het is een huiveringwekkend beestje dat zich onder je huid wurmt.
Bleek en doorschijnend, met acht kronkelige pootjes die eindigen in haakjes, graaft hij gangen in je vlees alsof je een Hamas-tunnel bent.
In die gangen legt hij zijn eitjes, die, nadat ze zijn uitgekomen, vrolijk mee gaan graven.
Ondertussen jeukt het zo erg dat je jezelf ’s nachts bijna open krabt.
Je huid wordt zijn nest, zijn toilet en zijn graf.
En jij wilt alleen maar van ‘m verlost worden.
Geen idee waarom ik altijd aan de schurftmijt denk als ik een foto van Stephan van Baarle zie.
