Beste Rob,
Ik zette gisterochtend een loodzware Kliko aan de Straatweg en kwam de buurvrouw tegen.
Ze keek me een beetje vreemd aan.
Ik ging bij de Albert Heijn even snel biologisch afbreekbare afvalzakjes halen (want die waren op).
De mevrouw achter de kassa keek me een beetje vreemd aan.
Ik ging op het gemeentehuis in Joure een WOO-verzoek bezorgen over die Natuurplas in Eesterga die de eigenaar wil volgooien met zonnepanelen (zulke dingen zouden maar kwijtraken in de post, nietwaar?) en had wel 40, 45 wachtenden voor me.
De dames achter de balies keken me een beetje vreemd aan.
Ik stond langs de A6 met autopech op een moment dat ik dat echt niet kon hebben wegens twee afspraken in het westen van het land.
De meneer van de Wegenwacht die éindelijk arriveerde, keek me een beetje vreemd aan.
Ik gleed ‘s avonds tijdens het ziekenbezoek in het Antonius Ziekenhuis in Sneek uit over een plasje water en kwam ongelukkig terecht.
De mevrouw op de gipskamer keek me een beetje vreemd aan.
(Advertentie)
Toen ging mijn telefoon.
In het scherm zag ik ‘Poepiescheetje’ staan.
(Zo noem ik mevrouw Dijkgraaf sinds ik, saaie sukkel die ik ben, van mijn podcastgabber Bas Paternotte heb begrepen dat het lief is als je je vrouw een koosnaampje geeft – de zijne heet ‘dopneusje’)
Mevrouw Dijkgraaf belde dus.
Ik nam schaterlachend op.
“Jan, wat is er aan de hand?”
“Ik wilde je net bellen, poepiescheetje. Ik ben gevallen in het ziekenhuis en moet in het gips.”
“Dat weet ik, want ik ben net gebeld door het ziekenhuis. Maar op mijn voicemail stond ook de buurvrouw. En de Albert Heijn in Lemmer. En iemand van het gemeentehuis. En de ANWB…”
“Hahahahahahahahahahahahahaha.”
“Jezus!”
“Wat is er?”
“Ze hadden dus allemaal gelijk!”
“Waarover?”
“Dat mijn man zich vreemd gedroeg.”
“Vreemd?”
“Je bent toch niet onnozel? Welke imbeciel gaat er nou staan schaterlachen als-ie een Kliko met honderd kilo restafval buiten zet, een boodschap doet bij de Appie, een WOO-verzoek gaat bezorgen op het gemeentehuis, autopech heeft én zijn arm breekt? Ik ken je al meer dan veertig jaar, maar dat je de hele dag loopt te schaterlachen, dat heb ik echt nog nóóit meegemaakt. Zeg op, wat is er?”
(Advertentie)
“Heb je het niet gehoord dan?”
“Wat.”
Rob Jetten wil een nationaal kabinet.”
“Die Rob Jetten van die 9 zeteltjes en die 0,000036 graden voor 28 miljard euro?”
“Die, ja.”
Ik hoorde nog net: “Dan snap i…” en toen werd de verbinding verbroken.
Dat ze de verbinding verbrak, verraste mij niet, want ik ken mevrouw Dijkgraaf.
Je moet weten: als zij de slappe lach heeft, rent ze soms naar het toilet om te voorkomen dat ze in haar broek plast.
Of dit gisteren allemaal echt gebeurd is, Rob?
Nee, natuurlijk niet.
Bijna allemaal verzonnen.
Ik heb alleen wél de hele dag met een voor mijn doen héél grote smile op mijn smoel rondgelopen.
Maar dat kwam alleen doordat een of andere nitwit een ‘nationaal kabinet’ voorstelde waarin zijn eigen partijtje ook een belangrijke rol zou spelen.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje! Voor het geval je (strafbare) oproep voor een draagmoeder al succes heeft gehad.
