Beste Asha,
Ik las zaterdag dat je wilde vertellen op wie je allemaal trots bent.
Dat waren nogal wat mensen.
Je bent trots op je lesbische dochter die zo vanzelfsprekend nooit in de kast is geweest dat ze soms even moet schakelen als dat in andere gezinnen anders is.
Je bent trots op je andere, genderfluïde kind die op meisjes valt en net hun eerste binder gekocht heeft.
Je bent trots op de vriendengroepen van je kinderen, waar bijna iedereen gay, trans, enby, bi of ace is.
Je bent trots op je vrienden, waar nooit ongemak is wanneer iemand op latere leeftijd komt vertellen dat ze non-binair zijn, of trans, of gay, waar vriendelijk geïnformeerd wordt naar de gewenste pronouns en waar geknuffeld wordt en na een operatie lekker samen gegeten om te vieren dat iemand weer wat meer zichzelf is.
Je bent trots op je vriendinnen die moeder zijn van een trans kind en als leeuwinnen strijden voor trans rechten.
Je bent trots op je regenboog gezin, waar je lief – een ace enby – en jij – een lesbische queer – een liefdevol, veilig, hecht en knus nest hebben gebouwd.
‘Binder’ (afbindding om borsten te pletten) en ‘ace enby’ (aseksuele non-binair) moest ik eerlijk gezegd even opzoeken (en over zo’n ‘binder’ vroeg ik me af of de Raad voor de Kinderbescherming hiervan op de hoogte is).
(Advertentie)
Maar nu ben ik weer helemaal bij.
Good for you, Asha!
En fijn dat je het met ons allemaal wilde delen.
Weet je trouwens waar ík trots op ben?
Op het feit dat mevrouw Dijkgraaf, Pim Dijkgraaf, Bob Dijkgraaf en ik de klap van de molen die blijkbaar steeds meer mensen raakt wél hebben weten te ontwijken.
Dan maar geen “knuffels na operaties” en etentjes om te vieren dat er weer “iemand wat meer zichzelf is”.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje. Dat kun je wel gebruiken, met al die etentjes.
UPDATE Voor de gelegenheid heb ik het Zeikgraag-winkeltje weer even geopend:
