De eerste slok verraadt een mislukt huwelijk tussen melkrestanten en de geur van vergeten vaat.
Op je tong voel je een ware marteling.
In je keel een warme golf van twijfel, zelfhaat en lichte paniek.
Je slikt.
Je maag balt samen.
Je gezicht vertrekt tot een abstract kunstwerk.
De nasmaak is alsof je een geoxideerde batterij likt na een avond zoete wijn en gebruikte wc-blokjes.
Je kokhalst tot je slokdarm er een stukje uithangt.
Je ogen lekken bloed.
Uit je oren sijpelt bitter, geel smeer.
Vroeger was ik dól op Rivella.
Sinds Els van Roode het aanprijst eh… niet meer.
UPDATE En wéér zit ik op één lijn met Angela de Jong:
