Meneer Timmermans,
Donderdag 16 februari 2012.
“Ik ben niet op oorlogspad. Ik wil gewoon een discussie aanzwengelen.”
Het waren uw woorden, nadat u als PvdA-Tweede Kamerlid uw toenmalige fractievoorzitter en partijleider Job Cohen een complete messenset in zijn rug had gestoken door een interne mail waarin u Cohen volledig afbrandde te lekken naar de NOS.
Maandag 20 februari 2012 had u uw oorlog gewonnen.
Job Cohen trad af als partijleider en verliet de Tweede Kamer.
We zijn nu ruim dertien jaar verder.
Er zijn mensen die gisteren het gezegde ‘Wraak is een gerecht dat ijskoud dient te worden opgediend’ uit de kast haalden.
Dat was toen bleek dat de naam van Job Cohen onder de motie staat waarin een groepje uitgedienden (met ook oud-partijleiders Lodewijk Asscher en Ad Melkert en oud-Kamervoorzitter Gerdi Verbeet) het PvdA-congres oproepen om afstand te nemen van de immorele Kamer-motie van Kamerlid Kati Piri waarin de Israëlische bevolking voor de bus ayatollahs en de islamitische terroristen wordt gegooid.
(Advertentie)
Ik geloof niet dat dit de (overigens welverdiende) wraak van Job Cohen is op de man die hem in 2012 een oor aan naaide.
Ik geloof dat Cohen, Asscher, Melkert en Verbeet oprecht zijn.
Dat ze verbijsterd zijn over het verraad van de Israëlische bevolking.
En bezorgd over hun partij, die straks niet meer bestaat omdat u ‘m vanwege uw persoonlijke ambities volledig heeft uitgeleverd aan de linksextremisten en antisemieten van GroenLinks (en Kati Piri).
Of de motie van Cohen, Asscher, Melkert en Verbeet c.s. vandaag nu wordt aangenomen of niet, die nieuwe partij is door wat er donderdag in de Tweede Kamer gebeurde al kapot voor-ie is opgericht.
DENK 2.0.
Dat heeft u toch maar mooi voor elkaar gekregen door achter dat viswijf en haar GroenLinks-kameraden aan te lopen.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje. Dan kan uw vrouw de pijn een beetje verzachten als u op 29 oktober (of eerder) ’s avonds laat thuiskomt.
