Beste Theodor,
“Genade, genade. We kunnen er toch over práten?”
En vervolgens had Theo van Gogh geen woorden meer.
Niet omdat hij niet wilde, maar omdat Mohammed Bouyerie met een kukri-machete zijn keel doorsneed.
Ik heb de afgelopen twintig jaar regelmatig aan die laatste woorden van Theo, jouw beste vriend, destijds ‘mijn’ columnist bij Metro, teruggedacht.
Meende hij nou echt dat een moslimterrorist die op jacht was naar zijn hoofdprijs, het martelaarschap, op het laatste moment in staat was tot een greintje medemenselijkheid?
Dat die Bouyeri, die al acht kogels in hem had gepompt met een HS95-pistool, zijn machete toch maar zou opbergen, net als dat fileermes waarmee hij zijn ‘Briefje van Mohammed’ (aan Ayaan Hirsi Ali) in Theo’s borst wilde steken, zodat het niet kon wegwaaien?
Dat zou wel heel raar zijn.
Naïef.
(Advertentie)
En dat woord brengt me bij jou.
Jij hebt zes dagen per week een column in de Amsterdamse stadskrant Het Parool.
Pareltjes.
Maar meer dan dat.
Je bent één van de heel weinige medewerkers van die krant op wie Frans Goedhart en zijn kornuiten, die de verzetskrant op 10 februari 1941 het levenslicht lieten zien, nog trots zouden kunnen zijn.
Want tussen de ranzige geur van wokisme, hermelijnkoorts en Pali-pijperij die opstijgt van de Parool-redactie, ruiken we dagelijks één snufje frisse lucht: jouw bijdragen.
En nu heeft de hoofdredactie van DPG Media-krant Het Parool besloten dat jij vanaf februari 2025 niet langer zes keer per week mag publiceren, maar nog maar drie keer per week.
De andere drie dagen gaan namelijk naar Sylvia Witteman, die er na 25 jaar bij DPG-krant de Volkskrant opééns achter komt dat ze in de voetsporen van oud-Parool-columnist Simon Carmiggelt wil treden.
(Advertentie)
Bij zo’n overstap van de ene DPG-krant naar de andere DPG-krant is na zo’n lang ‘dienstverband’ uiteraard ook de directie van de uitgeverij betrokken.
Dat treft, voor Sylvia Witteman, want haar echtgenoot Philippe Remarque is als directeur/uitgever de hoogste journalistieke baas van béide kranten…
En hoe reageert Theodor Holman dan op het verlies van de helft van wat inmiddels zijn léven moet zijn?
Die zegt in Het Parool in het nieuwsbericht waarin de komst van het vrouwtje van de baas wordt aangekondigd: “Ik ben verdrietig dat ik minder voor de krant zal schrijven. Maar ik vind Sylvia’s komst goed voor Het Parool. Ik heb veel bewondering voor haar, vind haar een leuke schrijfster. Met onze verschillende manier van columns maken, kunnen we elkaar denk ik goed aanvullen.”
‘Verdrietig…’
‘Goed voor Het Parool…’
‘Elkaar goed aanvullen…’
Genade, genade…
Flikker op, man!
(Advertentie)
Je wordt er bij Het Parool keihard uitgenaaid omdat je het laatste restje verzet bent tegen het wokisme, de hermelijnkoorts en de Pali-pijperij en die ratten hebben niet eens het lef om de pleister er in één keer af te trekken.
Ze doen het in etappes.
Nu de helft van je podium kwijt, over twee jaar de rest.
Hopelijk hebben ze aan de Basisweg nog een potje om jou uit je lijden te verlossen door je daar wél een dagelijkse column te geven.
Want raar, maar waar: De Telegraaf is tegenwoordig binnen de mainstream media de enige echte verzetskrant.
En dat maakt mij dan weer verdrietig…
Groet,
JanD
PS. Cadeautje! Want zonder te voelen weet ik dat je die misschien nog mist.
UPDATE Hate to say, but… I told you so:
