Beste Geert,
Soms is het goed om even stil te staan bij waar het echt om draait in het leven.
Niet om een ouwe baas uit Drenthe die als een kleuter wegbeent tijdens een uitzending van ‘Vandaag Inside’…
Niet om een gefrustreerd graafje uit Gothenburg dat bij iedere talkshow en in iedere krant over de rug van hardwerkende Nederlanders met feitenvrij gelul een nieuw boekje mag pluggen…
Niet om een lafhartige drs. van het CBS die te trots is om excuses aan te bieden aan een integere wetenschapper die hij beledigd heeft…
(Advertentie)
Nee, er zijn veel belangrijker zaken in het leven.
Ik moest daar gisteren aan denken toen ik een artikel van jou van twee jaar geleden op de website ‘The Post Online’ teruglas.
Een artikel waarin je schreef over hoe het Openbaar Ministerie omging met de duizenden doodsbedreigingen aan jouw adres (spoiler: in de prullenbak) en hoe jouw leven eruit ziet.
“Ik ben in 2004 – kort na moord op Theo van Gogh – onvrijwillig en abrupt uit mijn huis in Venlo gehaald om er nooit meer terug te keren. Ik heb vermommingen moeten dragen van plaksnor tot pruik en bril en heb samen met mijn vrouw een tijd lang in een kazerne en later ook in een gevangenis gewoond om veilig te zijn. Iedere dag ga ik in auto’s met zwaailicht en sirenes naar mijn werk in de Tweede Kamer.”
(Advertentie)
“Ik ben al bijna achttien jaar nergens geweest zonder politie en buiten de muren van mijn safe house – eigendom van de Staat – heb ik nul privacy. Iedere afspraak moet van tevoren worden gemeld en verkend door de dappere mannen en vrouwen van de DKDB die me met gevaar voor eigen leven beschermen en aan wie ik te danken heb dat ik nog in leven ben. En ik realiseer me altijd, iedere dag, ochtend, middag en avond dat mijn leven, ondanks de beveiliging, op een dag ineens voorbij kan zijn. Soms vergeet je de zwaarte daarvan en soms vreet het ongenadig aan je.”
Het is, bedoel ik maar, even iets anders dan een boze bejaarde, een stampvoetend scheldsmurfje of een Drs. Doordemandje die zorgen dat de media het volk van ‘brood en spelen’ voorzien.
En er is veel te weinig aandacht in Nederland voor wat jou dankzij de religie van de haat overkomt.
En voor het feit dat al die beveiligingsmaatregelen, gisteren dus op de kop af twintig jaar (!) lang, nodig zijn.
(Advertentie)
Eén zin raakte me in jouw verhaal in het bijzonder.
Je schreef: “Ik kan mij de geur van vrijheid niet meer herinneren.”
Je leeft.
Maar je hebt geen leven.
Dat maakt mij intens verdrietig.
En pislink.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje. Je moet toch wat…
