Beste Ali,
Er zijn situaties in een mensenleven waarin je opeens heel anders tegen de zaken gaat aankijken.
Mij overkwam dat de afgelopen weken.
Ik werd onverwacht tien dagen in het ziekenhuis opgenomen en had de energie niet eens om mijn laptop open te slaan, laat staan dat ik zin had om mijn bescheiden lampje te laten schijnen op de ditjes en datjes in de Nederlandse politiek of entertainmentindustrie.
(Advertentie)
Sterker: ik merkte dat de gesel der mildheid had toegeslagen.
Had de vertrouwenscommissie in Rotterdam bijna voor de professionele pauw Alexandra van Huffelen gekozen als nieuwe burgemeester? Dan moeten ze het zelf maar weten ook. Kwam Frans Timmermans als zelfbenoemde oppositieleider nog altijd niet verder dan wat gejankieboeh over een paar tweetjes uit het jaar kruik van de nieuwe PVV-minister Marjolein Faber? Boeien! Wil Joost Dinges volgend jaar weer naar het Eurovisie Songfestival? I couldn’t care less.
Ik ging zelfs over jou twijfelen.
Ja, echt.
(Advertentie)
Ik dacht: ondanks die hele mediashow bij zijn rechtszaak, ondanks die totale faalhaas Natacha Harlequin als ‘media-advocaat’, ondanks die intimiderende telefoontjes van Taghi-vriendjes Ruperti en Kasem naar de advocaten van zijn slachtoffers, ondanks die grote smoel tegen de rechters en de aanwezige media, ondanks dat totale gebrek aan empathie voor zijn slachtoffers, ondanks al die dingen samen, ga ik misschien toch nog een klein beetje mededogen voelen met Ali B.
Dat was tót ik hoorde dat je vandaag de uitspraak van de rechtbank in jouw strafzaak niet gaat bijwonen.
Toen dacht ik: die Ali B. is niet alleen een ongelooflijke smeerlap, maar ook nog een laffe hond.
Groet,
JanD
PS. Cadeautje! Alvast voor na het hoger beroep.
